De hartveroverende filmlocaties van Oscarwinnaar The English Patient

In 1996 veroverde het romantische oorlogsdrama The English Patient de harten van miljoenen bioscoopbezoekers wereldwijd. Maar hoe kwam deze filmklassieker van regisseur Anthony Minghella tot stand? In deze aflevering van de podcast Fantastische Filmlocaties hoor je het verhaal achter de negenvoudige Oscarwinnaar. Je reist in het spoor van Ralph Fiennes, Kristin Scott Thomas en Juliette Binoche naar de bloedhete woestijn van Tunesië en het adembenemende Toscane in Italië. Podcastpresentator Jeroen Huijsdens bezocht verschillende originele filmlocaties en ontdekte wat er nog terug te vinden is van de filmmagie. Luister nu en beleef The English Patient opnieuw!

De aflevering is ook op andere platformen te vinden die de RSS-feed van Springcast oppakken.

The English Patient / copyright Tiger Moth Productions, Miramax Films

The Dutch podcast Fantastische Filmlocaties is taking its first steps toward reaching an international audience. The English version, titled Fantastic Film Locations, is now available on major platforms, including Apple Podcasts.

Sceen-it.com: de filmlocaties met handige GPS-locaties
Playlist Spotify met muziek uit Fantastische Filmlocaties
Walter Murch - 'The English Patient': Close to miscasting (YouTube video)
Walter Murch – trailer Her Name Was Moviola
Seinfeld: Elaine snapt alle waardering voor de film niet
Farmhouse Monastero Sant'Anna in Camprena
Basilica di San Francesco in Arezzo

Gebruikte muziek: The English Patient, I’ll Always Go Back to That Church – Gabriel Yared, Academy of St. Martin in the Fields (composer Gabriel Yared / copyright Fantasy), gebruikte themamuziek Motivated van Alex MakeMusic (Oleksandr Savochka) via Pixabay.

Ontdek de verhalen achter de schermen, bekijk prachtige afbeeldingen van de locaties en laat je inspireren door de magie van de filmwereld.

Reacties op deze aflevering zijn meer dan welkom! Als er hieronder nog geen reactie staat, betekent dat natuurlijk niet dat jij niet de eerste niet kunt zijn...

Een boek dat onverfilmbaar leek.
Hoofdrolspelers waar de filmstudio niet in geloofde.
Een filmstudio die zijn handen er van aftrok kort voor de start van de opnamen.
Toptalent dat achter de schermen bij de film betrokken was.
En een Academy die er een van de grootste Oscarwinnaars aller tijden van maakte.

Je luistert naar Fantastische Filmlocaties, dé podcast over films en de locaties waar ze werden opgenomen.
Ook in deze aflevering ga je weer dingen horen die je nog niet wist,
over de film, over de mensen die hem maakten én over de locaties waar hij werd opgenomen.
Met mijn verhalen probeer ik je ook weer duidelijk te kunnen maken waarom het zo geweldig is om filmlocaties te bezoeken.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens en in deze aflevering neem ik je mee naar Italië en Tunesië voor de mooie verhalen over The English Patient.

Voordat ik het zo over The English Patient ga hebben, eerst even een huishoudelijke mededeling.
Elk maand maak ik een aflevering van deze podcast waarin bijna altijd éen film centraal staat.
Heel af en toe wijk ik daar van af.
Dan staat er een locatie centraal zoals in het geval van Malta, Matera of Sevilla.
Of maak ik iets speciaal, zoals bij de Negen mooiste locaties uit films van Christopher Nolan.
Ik wil de podcastserie van 2026 bijzonder afsluiten.
En daarbij heb ik jouw hulp nodig.
Ik wil aan de hand van de reacties van luisteraars een aflevering maken waarin jullie herinneringen en verhalen centraal staan.
Dus, heb je zelf ook een keer een locatie bezocht waar een bekende film is opgenomen, en heb je daar wat leuks meegemaakt, of heb je er een goede herinnering aan, laat dat dan weten.
Stuur jouw favoriete filmlocatie naar info@fantastischefilmlocaties.nl
Je hebt tot 15 november 2026 om je favoriete filmlocatie en verhaal op te sturen.
En dan nu… The English Patient.

De film van regisseur Anthony Minghella met hoofdrollen voor Ralph Fiennes, Kristin Scott Thomas en Juliette Binoche ging begin november 1996 in premiere.
Dat betekent inderdaad dat we weer bijna een filmverjaardag te pakken hebben.
Want het is dus dit jaar 30 jaar geleden dat The English Patient de harten van bioscoopbezoekers veroverden.
In Nederland gebeurde dat pas vanaf februari 1997, maar dat komt zometeen nog aan bod.
Voor wie er niet bekend mee is:
The English Patient gaat over een jonge verpleegster die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Italië een zwaarverbrande man verzorgt in een verlaten klooster.
De mysterieuze man kan zich aanvankelijk slechts vaag herinneren wat hem is overkomen.
Maar langzaam keren zijn herinneringen terug.
Hij blijkt de Hongaarse cartograaf László Almásy te zijn.
In de Egyptische Sahara heeft hij een verhouding gekregen met de getrouwde Katharine Clifton.
Met alle gevolgen van dien.
Ondertussen moet ook de jonge verpleegster Hana proberen om te gaan met de emoties en de mannen die temidden van het oorlogsgeweld op haar pad komen.

The English Patient werd opgenomen van 4 september ‘95 tot en met 31 januari 1996.
Daarvoor hoefden de cast en crew slechts 2 landen aan te doen: Italië en Tunesië.
In Italië werd gebruik gemaak van Rome, Toscane en Venetië.
En in Tunesië bracht men voor de opnamen tijd door in de hoofdstad Tunis, de kuststad Sfax en het gouvernement Tozeur; een regio erg bekend geworden bij filmfans omdat de eerste Star Wars film en Raiders of the Lost Ark er werden gefilmd.
Vaste luisteraars van deze podcast weten dat ik de regio dit voorjaar bezocht vanwege de filmlocaties, maar die verhalen komt straks aan bod.

De oorsprong van de film The English Patient begint bij Michael Ontdaantje, de schrijver op wiens boek de film is gebaseerd.
De op Sri Lanka geboren Ontdaantje begon naar eigen zeggen op 19 jarige leeftijd met schrijven.
Hij was toen net naar Canada verhuist en had behoefte aan orde en structuur in zijn leven.
Ontdaantje schopte het uiteindelijk tot docent Engelse literatuur aan Glendon College in Toronto.
Hij combineerde les geven met schrijven.
In 1988 begon hij aan een verhaal dat vier jaar later zou resulteren in het boek The English Patient.
Zijn inspiratiebron daarbij was een reeks dromen die hij had.
Een daarvan ging over een piloot die met zijn vliegtuig neerstort in de woestijn en zwaarverbrand gered wordt door voorbijtrekkende nomaden.
Een andere droom ging over een verpleegster die tijdens de Tweede Wereldoorlog besluit een stervende patiënt te verzorgen in een verlaten klooster.
Ontdaantje wist nog helemaal niet wie deze mensen waren en wat hun onderlinge band precies was.
Hij begon simpelweg notities te maken in boekjes om een verhaal te ontdekken.
Gaandeweg druppelden ook andere karakters de opzet binnen,
zoals de Indiase bommenexpert Kip die in het klooster explosieven onschadelijk maakt,
en een personage dat hij in een vorig boek al had geïntroduceerd.
Hij was simpelweg benieuwd hoe het dát karakter - genaamd Caravaggio - zou vergaan in deze totaal andere omgeving.
Ontdaantje besloot zich begin jaren 90 terug te trekken in een huisje op het Italiaanse platteland om aan het boek te werken.
Hij schreef volgens de verhalen vier handgeschreven versies van het manuscript voordat hij bij de typemachine ging zitten en The English Patient uittikte.

Regisseur Anthony Minghella kreeg in 1992 - nog vóórdat het boek uitkwam - via een bevriende literaire agent, een drukproef van The English Patient in handen.
Minghella begon het 's avonds te lezen en raakte zo geobsedeerd door het verhaal en het beeldende taalgebruik dat hij de hele nacht doorlas.
Het verhaal wil dat, toen de zon opkwam, Minghella wist hij dat hij dit boek wilde verfilmen.
Maar hij zag ook hoe ongelooflijk moeilijk het zou worden om die klus te klaren.
Diezelfde ochtend belde hij filmproducent Saul Zaents.
Het was volgens hem een van de weinige filmmakers die gek genoeg om z’n tanden in het ambitieuze project te zetten.
En hier moet ik even een kleine stap terugdoen in de tijd.
Enerzijds om je even te vertellen wie Saul Zaents was.
Anderzijds om uit te leggen hoe Minghella en Zaents elkaar hadden leren kennen, want dat is relevant.
Saul Zaents – hij overleed in 2014 – was een ongelooflijk succesvolle filmproducent.
Hij was onder meer de man achter One Flew Over the Cuckoo’s Nest en Amadeus.
Jarenlang was hij ook de eigenaar van de rechten van The Lord of the Rings,
én was hij de man die de muziek van Creedence Clearwater Revival uitbracht.
Over Zaents is nog zo veel meer te vertellen, maar laat ik het hier maar even bij houden.
Zaents en Minghella leerde elkaar kennen via Sauls neef Paul.
Die zag in de herfst van 1991, in een bioscoop in San Francisco, de film Truly, Madly, Deeply.
Dat was de tweede film van Anthony Minghella met Juliet Stevenson en Alan Rickman in de hoofdrol.
Paul Zaents was zo onder de indruk dat hij zijn oom de film direct aanraadde.
Het leidde tot een ontmoeting tussen regisseur Minghella en producent Zaents, waarbij laatstgenoemde aangaf open te staan voor goede filmideeën. 
En dat is de reden waarom Anthony Minghella de filmproducent belde de ochtend na het lezen van het boek The English Patient.
Zaents besloot het boek ook te lezen.
Een week week later belde hij Minghella al terug.
Hij vertelde hem niet alleen dat hij het een geweldig boek vond, maar ook dat hij wist dat Michael Ontdaantje binnenkort in een boekenwinkel zou zijn, bij hem om de hoek.
Kortgezegd: Zaentz ontmoette Ondaatje bij de boeklezing en wist de filmrechten te bemachtigen.

The English Patiënt had al direct na het verschijnen van het boek een grote schare fans.
En dus stond regisseur Anthony Minghella - die ook het script voor de film zou gaan schrijven - voor de grote uitdaging om het verhaal recht te doen.
Zoals elke filmmaker je zal vertellen kun je een boek niet 1 op 1 verfilmen.
Dat leidt nergens toe omdat je dan vaak veel te lange films zou krijgen.
Dus betekent een boek verfilmen keuzes maken.
In een interview zei Minghella daarover:
"A screenplay is like an architectural document to me, and that's how I've tried to view it. It’s not a beautiful object. It's not beautiful in the way a book is beautiful.”
Dat de film anders zou worden dan het boek, daar was ook schrijver Michael Ondaantje zich van bewust.
Toen hij de bewerking van Anthony Minghella onder ogen kreeg, distantieerde hij zich niet van het project, maar verklaarde hij er blij mee te zijn.
Hij bood Minghella zijn hulp aan, mocht die daar gebruik van willen maken.
Het leidde ertoe dat ze op de set samenwerkten om enkele scenes verfijnen.

The English Patient werd geproduceerd via Tiger Moth Productions.
Dat was een eenmalige productiemaatschappij die werd opgezet om de film gemaakt te krijgen.
Lange tijd was ook 20th Century Fox bij het project betrokken.
Maar naarmate de film zich verder ontwikkelde, begon de irritatie tussen de makers en de studio te groeien.
20th Century Fox maakte duidelijk grote sterren in de film te willen zien.
Ralph Fiennes en Kristen Scott Thomas waren dat - wat hen betreft - niet.
De executives gaven aan dat ze Demi Moore de hoofdrol wilden geven.
Saul Zaents en Anthony Minghella zagen dat totaal niet zitten.
Even tussendoor: de legendarische film editor Walter Murch – op wie ik straks nog terug zal komen – doet dit verhaal uit de doeken in een interview dat je op YouTube terug kunt kijken.
Ik zet de link voor je bij de shownotes.
Het meningsverschil liep uiteindelijk zo hoog op dat 20th Century Fox zich drie weken voor de start van de opnamen terugtrok.
Daar stonden Zaents en Minghella toen opeens.
Met hun film die 43 miljoen dollar zou gaan kosten.
Zaents besloot daarop aan te kloppen bij de man die pakweg 20 jaar later persona-non-grata zou worden: Harvey Weinstein.
De broers Harvey en Bob Weinstein stapten met hun filmmaatschappij Miramax in de film waardoor de productie door kon.
Miramax was in die tijd een grote en erg invloedrijke speler.
Het was het bedrijf achter de succesfilms als Sex, Lies and Videotapes, Pulp Fiction en The Piano.
Achteraf zou er alsnog ellende ontstaan over uitgestelde betalingen, onder meer van salarissen van cast en crew.
De rechtszaak die Saul Zaents daarover in 2006 aanspande tegen Miramax eindigde onbeslist toen Zaents op 3 januari 2014 op 92-jarige leeftijd overleed.

De opnamen van The English Patient begonnen op 4 september 1995.
De cast en crew verzamelden zich daarvoor in de beroemde Cinecittà Studios in Rome.
Daar waren enkele sets gebouwd voor filmopnamen die drie weken in beslag zouden nemen.
Daarna verhuisden de filmploeg naar Toscane.
Naar Pienza en omgeving, las ik ergens.
Nou, dat is mij iets té algemeen.
Mensen die mij al wat langer volgen, weten dat ik geen genoegen neem met algemene locatiegegevens.
Ja, je doet het goed, of je doet het niet…
Toch?
Daar zijn de filmlocaties in Toscane ook veel te bijzonder voor.
Dus vooruit, even opletten weer.
De reis in Toscane begin feitelijk op de provinciale weg nummer 71, vlakbij de boerderij genaamd Il Mandorlo.
Het is op dat stuk provinciale weg dat de scene werd gefilmd waarbij het legertransport wordt geraakt door een bermbom.
Er vallen meerdere slachtoffers.
Als gevolg daarvan besluit Hana, gespeeld door Juliette Binoche, om samen met haar patiënt – Ralph Fiennes - achter te blijven in een leegstaand klooster in de buurt.
Dat klooster ligt inderdaad in de buurt.
Met de auto is het 11 minuten rijden vanaf het stuk provinciale weg waar werd gefilmd naar het klooster.
De opnamen in Monastero Sant'Anna in Camprena namen drie weken in beslag.
Het is een van de centrale locaties in de film.
Hana verzorgt er niet alleen de patiënt, ze ontmoet er ook de bomspecialist Kip – een rol van Naveen Andrews - en krijgt er bezoek van de zonderlinge Carvaggio – gespeeld door Willem Dafoe.
Hij denkt te weten dat de Engelse patient iemand anders is dan wie men denkt dat hij is. 

Toen wij het klooster enkele jaren geleden bezochten, zag het er bijna zo uit als in de film.
Oud, en in een vervallen staat.
Naar binnen konden we niet.
Het klooster was gesloten en niet te bezoeken, zelfs niet voor welwillende filmtoeristen zoals wij.
Dat bleek wel uit de handgebaren van de werklieden die er vandaan kwamen lopen, maar die geen woord Engels of Italiaans spraken.
Nu, een paar jaar later, kan ik het allemaal wel plaatsen.
Ze waren toen waarschijnlijk net begonnen met het opknappen van Monastero Sant'Anna, want vandaag de dag zit er een vier sterren farmhouse in.
Het karakteristieke pand op de heuvel is helemaal opgeknapt en je kunt er een fijne vakantie boeken.
Ze hebben er nu zelfs een kamer genaamd The English Patient’s Cell, waar - als ik het goed bekijk – daadwerkelijk filmopnamen plaatsvonden.
Ik hoop het zelf ooit nog een keer te kunnen checken…

Ik richt in deze podcast graag een spotlight op filmprofessionals waar we het te weinig over hebben.
De mannen en vrouwen achter de camera, zonder wiens talenten en inzet films nooit zo zouden uitpakken.
Ik wil hier en nu even stilstaan bij iemand wiens naam je misschien nog nooit hebt gehoord, maar wiens werk je zeker kent.
Ik wil het hebben over Production Designer Stuart Craig.
Hij is de man die regisseur Anthony Minghella de hele sfeer van The English Patiënt aanreikte.
Dat deed hij in de CineCitta studio’s in Rome waar ze filmden, maar ook op locatie in Toscane en Tunesië.
Stuart Craig studeerde film design aan The Royal College of Art in Londen.
Ervaring deed hij op als art director bij de films als Scrooge, A Bridge Too Far en Superman.
Maar Stuart brak echt door als Production Designer bij de film The Elephant Man van regisseur David Lynch.
Twee jaar later werkte hij – na A Bridge Too Far - opnieuw samen met Richard Attenborough.
Dit keer aan Ghandi.
Die film leverde hem zijn eerste Oscar op.
In de jaren die volgden deed Stuart Craig het Production Design onder meer voor – en let nu even heel goed op:
The Mission, Cry Freedom, Dangerous Liaisons, The English Patient dus, én Notting Hill.
In totaal won Stuart Craig voor zijn geweldige werk drie keer een Oscar.
En dan heb ik nog niet eens stilgestaan bij het feit dat hij vanaf 2001 het design deed voor alle Harry Potter films en de drie Fantastic Beasts films.
Een werkelijk gigantische prestatie!
In verband met zijn werk voor die eerste Harry Potterfilms stuurde ik Stuart Craig bijna 25 jaar geleden een brief om meer te weten te komen over de filmlocaties.
Want dat kon je toen nog niet zo eenvoudig opzoeken als vandaag de dag.
Wat ik wel weet is dat hij zo aardig was een reactie terug te sturen.
Veel tijd om te antwoorden had hij niet tussen alle werkzaamheden door, schreef hij.
Maar dat hij de moeite nam om te reageren vond ik destijds al te gek.
Ik zag ooit een toekomst voor me waarin ik kans zag om hem te interviewen.
Maar het is er helaas nooit van gekomen.
Stuart Craig overleed op 7 september 2025 aan de gevolgen van Parkinson.
Voor veel films - 16 om precies te zijn - werkte Stuart Craig samen met set decorator Stephenie McMillan. 
 Waar Craig tot in detail bedacht hoe hij de filmsets tot leven wilde laten komen, daar zorgde McMillan voor de aankleding van de sets.
Voor The English Patiënt verzamelden ze authentieke kaarten en tekeningen, en oude boeken en woestijnattributen uit de jaren 30 en 40.
Stuart Craig en Stephenie McMillan kregen samen een Oscar voor de Art Direction van The English Patient.

In Toscane werd er voor The English Patient ook nog gefilmd in het bekende plaatsje Pienza, op het plein voor de kathedraal.
De soldaten vieren er een bevrijdingsfeest.
Op datzelfde pleintje werd twee jaar terug ook de film Jay Kelly met George Clooney nog opgenomen, maar dat even ter zijde.
Ik wil graag nog even met je naar een andere scene, en andere locatie.
Het gaat om het moment in de film dat er iets moois ontstaat tussen Hana en Kip, de bomexpert.
Hij neemt haar mee naar een kerkje waar eeuwenoude muurschilderingen worden beschermd tegen het oorlogsgeweld.
Dat werd niet in Pienza of omgeving opgenomen, maar in het noordelijker gelegen Arezzo.
Een stad die vooral erg bekend is geworden door weer een andere film: La Vita e Bella.
Maar voor The English Patiënt gingen regisseur Minghella en art director Stuart Craig in Arezzo naar de Basilica di San Francesco.
Niet alleen daarheen trouwens.
Want als Hana en Kip in het donker op de motor komen aanrijden bij de kerk, herkent de echte Toscane-fan opeens Piazza Grande in het centrum van het prachtige stadje Montepulciano.
De opnamen binnen in de kerk vonden echter plaats in Arezzo, in de basiliek daar.
Basilica di San Francesco is een voor katholieke kerken vrij eenvoudige en redelijk sobere kerk.
Tot je bij het priesterkoor aankomt.
Want de fresco’s uit de 15e eeuw van Piero della Francesca blazen je echt omver.
Ze vertellen het verhaal van De Legende van het Ware Kruis. 
In de film is ook Hana er enorm van onder de indruk.
Kip snoert haar vast en gebruikt zijn gewicht om Hana aan een dik touw omhoog te heisen zodat ze met wat schaars licht kan genieten van de fresco’s.
En ondertussen klinkt de fenomenale muziek van componist Gabriel Yared.

Als je een fan bent van The English Patient en je komt ooit in de buurt van Arezzo, breng dan een bezoek aan de kerk en geniet van de schilderingen.
Maar zorg ook dat je de muziek van Gabriel Yared én je oordopjes bij je hebt.
Geloof me, het is een ervaring die je niet wilt missen!

Na drie weken in Arezzo en Pienza en omgeving ging de filmploeg naar Viareggio.
Dat is een dorp aan de kust net onder Pisa.
Daar werd op het strand de scene opgenomen waar de zwaar verbrande English Patient wordt ondervraagd door een Engelse officier.
Op het strand is er niks van terug te vinden.
Maar ik wilde de locatie toch even noemen.
Ook omdat het slechts een half uurtje is verwijderd van de oude brug over de   Serchio-rivier waar Kip in de film een bom onschadelijk probeert te maken terwijl er zwaar transport onderweg is…
  
Ik ben ook naar die brug gereden om de locatie zelf te ervaren.
Je kunt er niet meer overheen rijden want ze zijn bezig de omgeving aan te passen.
En het is dus de vraag hoe lang de brug er nog staat.
Daarom ben ik toch blij dat ik hem toch nog heb gezien.

Na de opnamen in Toscane verliet de filmploeg Italië niet.
Ze reisden naar Venetië om op het Lido gebruik te maken van Grand Hotel des Bains als filmlocatie.
Production designer Stuart Craig kende het beroemde hotel nog van een vakantie die hij er eerder had doorgebracht.
Hij had namelijk bij de voorbereidingen ontdekt dat het originele Shepheard's Hotel in het Egyptisch stad Caïro niet meer te gebruiken was.
Na een verwoestende brand in 1952 was dat hotel vervangen door een gebouw dat kon niet doorgaan voor een hotel uit de periode van rond de Tweede Wereldoorlog.
De opnamen in en rondom het beroemde Des Bains begonnen in november 1995.
Een van de meest herkenbare scenes die er werd gefilmd is die tijdens het feest,
als László Almásy en Katharine Clifton samen dansen en de spanning voelbaar wordt.
Bij de poort werd onder meer gefilmd dat Katharine na een geheime ontmoeting  met Almásy terugkeert naar het hotel.
Geoffrey Clifton – gespeeld door Colin Firth – beseft daar dat zijn vrouw een affaire heeft.
Over het beroemde Des Bains hotel moet ik in deze podcast over filmlocaties natuurlijk melden dat het vooral erg bekend werd vanwege een andere klassieker.
In 1971 speelde het hotel een voorname rol in de film Der Tod in Venedig van regisseur Luchino Visconti.
Het is de film die werd gebaseerd op het gelijknamige boek van Thomas Mann met Dirk Bogarde in de hoofdrol.  
En met het magistrale gebruik van de 5e symfonie van Mahler. 
Het historische hotel stond al sinds 2010 leeg.
Er waren niet alleen plannen om er luxe appartement in te vestigen, met de bouw daarvan was zelfs al begonnen. 
Maar het project kwam stil te liggen.
In 2025 werd duidelijk dat het beroemde hotel in ere hersteld gaat worden.
Er is 200 miljoen dollar vrijgemaakt – onder meer door een investeerder uit Abu Dhabi – om de boel te renoveren.
Grand Hotel des Bains moet weer een schitterend luxe hotel worden.
Een hotelkamer zal vast niet goedkoop zijn, maar de filmgeschiedenis blijft gelukkig wel bewaard.

Een filmheld waar doorgaans weinig over wordt gesproken, maar die ik maar al te graag noem nu de kans zich voordoet, is Walter Murch.
Murch is een legendarische film editor en geluidspecialist betrokken bij klassiekers als – letten we weer even goed op:
The Conversation, Apocalypse Now, The Unbearable Lightness of Being, Ghost en The Talented Mr Ripley.
Walter Murch was dankzij zijn vriendschap met George Lucas indirect ook verbonden met Star Wars.
Maar daarover ga je in een van de volgende aflevering meer horen.
Het klikte van meet af aan ook tussen Anthony Minghella en Walter Murch die gevraagd werd voor the English Patiënt toen hij bezig was met met de montage van First Knight.
Je weet wellicht nog wel, de film met Sean Connery en Richard Gere uit 1995.
Murch, zelf een meester in het werken met analoge film, stelde voor om bij The English Patient te werken met digitale montage.
Maar toen Minghella in Londen navraag deed bij vrienden naar de gevolgen daarvan, raadden die hem af dat te doen.
Het zou filmstudio 20 The Century Fox – toen die nog bij de film betrokken was – te veel invloed op de montage geven.
Minghella besloot het voorstel van Walter Murch naast zich neer te leggen.
En dus ging die tijdens de filmopnamen aan de slag met de ruwe montage, maar dus wel op film.
Tot hij – na een maand – een telefoontje kreeg van zijn vrouw.
Hun zoon Walter was opgenomen in het ziekenhuis.
En het was ernstig. Er was een hersentumor geconstateerd bij de jongen.
Murch bracht Zaents en Minghella van de situatie op de hoogte en adviseerde hen een andere editor te zoeken: hij moest terug naar de VS.
De twee mannen reageerden anders dan verwacht en zeiden dat ze hem er toch graag bij wilden houden.
Ze gaven aan te hopen op een goede afloop.
In het vliegtuig terug naar huis dacht Walter Murch na over de situatie.
Hij besloot de mannen opnieuw voor te leggen de film digitaal te monteren, wat voor die tijd echt nog een hele innovatieslag was.
En dat gebeurde.
Met de zoon liep het gelukkig goed af.
En met Walters betrokkenheid bij The English Patiënt ook.
Hij won in 1997 een Oscar voor de filmmontage ervan.

Mocht je een fan zijn van het werk van Walter Murch, of juist meer over hem te weten willen komen, dan raad ik je de documentaire aan van Howard Berry getiteld Her Name Was Moviola.
Daarin blikt Walter Murch terug op het ambacht van het monteren van film.

Op 13 november 1995 verliet de filmploeg Italië en ging men voor negen weken de woestijn van Tunesië in.
Je moet trouwens niet denken dat die bestemming vanaf dag één een zekerheid was.
Tijdens de voorbereidingen reisden Anthony Minghella en Stuart Craig ook naar Egypte en Marokko.
Ze speelden kort met het idee om Caïro zichzelf te laten spelen in de film.
Maar de stad was zo veranderd in de loop der jaren dat dat eigenlijk geen serieuze optie was.
Er werd gekozen voor Tunesië, en voor de hoofdstad Tunis en de stad Sfax aan de Oostkust in het bijzonder.
Er zijn nog twee andere locaties in Tunesië, maar daar kom ik zo nog op.
In Tunis werd de voormalige privé-residentie van de Tunesische minister van Buitenlandse Zaken gebruikt.
Production Designer Stuart Craig koos het gebouw dat moest dienen als het huis van Britse ambassadeur in Caïro.
Hij koos ervoor omdat het qua architectuur, leeftijd en islamitische details mooi paste in het plaatje van het vroegere Caïro.
Ik heb alleen niet kunnen vinden waar dat gebouw in Tunis is.
Misschien moet ik mijn vriend Davin Anderson van Galaxy Tours – met zijn lokale netwerk er toch maar eens naar vragen…
Na Tunis ging de ploeg naar de veel zuidelijker gelegen stad Sfax.
In het stadscentrum werd de scene gefilmd waarin Katharine en Almásy op de markt rondlopen.
Hij koopt er voor haar een mooi aandenken, dat ze later blijkt te dragen.

The English Patient ging in Amerika twee keer in premiere.
In LA werd de rode loper op 6 november 1996 uitgerold.
Zes dagen later gebeurde hetzelfde, maar dan in New York.
Officieel ging de film in de VS op 15 november draaien.
De Amerikaanse filmpers was overwegend positief over de film.
Regisseur Minghella werd gecomplimenteerd met het feit dat hij een intieme epische film had gemaakt.
Fiennes en Scott Thomas werden gezien als een perfecte match.
De Oscar-leden bleken dol op de film.
De film kreeg maar liefst 12 nominaties en won er op negen.
Onder meer voor beste film, beste regie voor Anthony Minghella en beste bijrol voor Juliette Binoche.
Stuart Craig won de prijs samen met Stephenie McMillan voor de Beste Art Direction.
En Walter Murch kreeg de Oscar voor Beste Montage, maar ook voor zijn rol in het geluidsteam.
Kortom, iedereen leek weg te lopen met de film.
Iedereen, behalve Elaine uit de serie Seinfeld.
In aflevering 17 van het 8e seizoen van de populaire serie liet Elaine op hilarische wijze weten alle waardering over de film niet te snappen.
Je moet het echt even terugkijken.
Ik heb de link bij de shownotes gezet.
In Nederland was de film vanaf 13 februari 1997 in de bioscopen te zien.
Hier werd de film uitgebracht door het toenmalige RCV Film Distribution.
Dat zorgde achter de schermen nog voor wat ophef omdat de toenmalige distributeur Robbert Wijsmuller van Concorde Film meende dat hem de rechten van The English Patient was toegezegd.
Hoe het ook precies zat: Wijsmuller zelf bleef nog lange tijd volhouden dat het missen van The English Patient zijn bedrijf uiteindelijk de kop kostte.

Ook het Nederland publiek liep weg met de film.
In ons land bracht die bijna 700.000 bioscoopbezoekers op de been.

En dan, gaan we de Tunesische woestijn in.
Het basiskamp van de archeologen in de film ligt in het oostelijke deel van de Sahara, op de grens van Libië en Egypte.
Maar de filmmakers bouwden de tenten op in de woestijn vlakbij de oasestad Neft.
En dan in het bijzonder om de hoek van Ong Jmal [Oung Je-mel], een bekende rotsformatie die ook wel bekend staat als “De nek van de Kameel”.
Bij filmfans is dat stukje Sahara ook om een andere reden erg bekend.
De woestijn daar vlakbij diende als achtergrond voor scènes op Tatooine in Star Wars Episode I: The Phantom Menace.
Vlakbij is ook de Mosa Espa-filmset uit The Phantom Menace nog altijd te bezoeken, wat ik afgelopen voorjaar deed tijdens mijn tour met de Star Wars fans door Tunesie.
Leuk filmfeit: De weg van Nefta naar dit gebied werd oorspronkelijk aangelegd voor de opnames van The English Patient.
Lucasfilm maakte dankbaar gebruik van diezelfde weg voor Star Wars.

En dan is er nog één locatie waar ik je mee naar toe moet nemen.
De rotsformatie bij de Cave of the Swimmers.
Om even een filmdroom door te prikken:
De grot met de muurschilderingen vind je niet in Tunesie.
Maar de rotskunst bestaat wel.
Het werd in oktober 1933 daadwerkelijk ontdekt door de Hongaarse ontdekkingsreiziger László Almásy, waarop het personage in The English Patient is gebaseerd.
Maar daarvoor moet je op de grens van Libië en Egypte zijn.
De grot in de film werd gebouwd in de Cinecitta studio in Rome.
Maar het pad op de rotsen dat Almasy aflegt met de gewonde Katherine in zijn armen, is wel weer echt.  
Het is Sidi Bouhlel Canyon,
en ik heb er eerder over verteld,
want de canyon is wereldberoemd omdat de eerste ontmoeting tussen Luke Skywalker en Obi wan Kenobi er plaatsvond in Star Wars A New Hope.
Een deel van de slotscène in Raiders of the Lost Ark werd daar ook gefilmd.
Toen ik de echt fantastische canyon dit voorjaar bezocht,
was dat - zoals gezegd – met een groep van 30 fanatieke Star Wars en Indiana Jones fans.
Dus kwamen we vooral voor al die plekken in de canyon waar geschiedenis werd geschreven met die films.
Maar ik liet mij de kans natuurlijk niet ontnemen om ook nog even door te lopen en te zoeken naar de plek waar die paar dramatische minuten uit The English Patient werden gefilmd.
Gelukkig was ik niet helemaal alleen.
Laura wilde per se met mij meelopen.
Weten dat je zo dichtbij de beroemde filmlocatie uit The English Patient bent, en die dan missen; dat kon ook zij niet aan. 
Maar omdat de tijd wel een beetje drong konden we niet doorlopen naar de plek waar zogenaamd ergens de ingang van de grot moest zijn.
Maar het pad op de rotswand waar Ralph Fiennes Kristin Scott Thomas overheen tilt?
Dat vonden we zonder al te veel moeite.
En het was mooi..!

Dat was 'm weer. 
Je luisterde naar een aflevering van Fantastische Filmlocaties.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens.
Druk nou niet direct op stop.
Want ik wil je nog even ergens op terugkomen.
Maar eerst het volgende.
Alle informatie uit deze aflevering staat zoals gebruikelijk weer op de speciale filmpagina op de website fantastischefilmlocaties.nl.
Daar kun je je ook direct inschrijven voor mijn nieuwsbrief.
En je doet mij een groot plezier door je op deze podcast te abonneren.
En deel vijf sterren uit op Apple Podcasts en Spotify en laat een review achter.
Want dan komen ook anderen de podcast sneller tegen omdat hij dan eerder wordt aanbevolen.
En dan nog even dit.
Ik vertelde al dat ik de podcastserie van 2026 op een bijzonder leuke manier willen afsluiten.
En dat ik daarbij heb ik jouw hulp nodig heb.
Ik wil een aflevering maken waarin jouw reizen, herinneringen en verhalen centraal staan.
Dus, heb je zelf ook een keer een locatie bezocht waar een bekende film werd opgenomen, en heb je daar wat leuks meegemaakt, of heb je er een hele goede herinnering aan, laat dat dan weten.
Stuur het naar info@fantastischefilmlocaties.nl
Je hebt tot 1 november 2026 om het op te sturen zodat ik ernaar kan kijken.
En het misschien kan selecteren.
Maar als je tot hier bent gekomen:
Uit alle mooie verhalen kies ik er een waar ik de afzender iets speciaals van ga aanbieden.
Ik hoop dat die verrassing je over de streep gaat tillen om jóuw verhaal in te sturen!
Nogmaals info@fantastischefilmlocaties.nl.
Zo, dat was 'm dan echt voor deze keer.
Ik wil je ontzettend bedankt voor het luisteren.
En ik zeg wederom: tot de volgende keer!