Een indrukwekkend en aangrijpend bezoek aan Brooklyn

Er zijn weinig filmscènes die zo door merg en been gaan als die in de film Sophie's Choice waarin hoofdpersoon Sophie gedwongen wordt een keuze te maken, die geen mens wil hoeven maken. Maar de film van regisseur Alan J. Pakula met Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNicol verdient om zoveel meer redenen een plek in de spotlight. Daartoe behoren ook de filmlocaties. Presentator en samensteller Jeroen Huijsdens neemt je mee achter de schermen van deze iconische film en gidst je langs de indrukwekkende locaties waar Sophie's Choice tot leven kwam.

De aflevering is ook op andere platformen te vinden die de RSS-feed van Springcast oppakken.

Sophie's Choice / copyright ITC Entertainment, Keith Barish Productions, Universal Pictures

Sceen-it.com: de filmlocaties met handige GPS-locaties
Playlist Spotify met muziek uit Fantastische Filmlocaties
Coney Island
Gould Memorial Library
The Brooklyn Bridge
Sophie's Choice is te bekijken via partner van de podcast: Pathé Thuis

Gebruikte filmmuziek: soundtrack Sophie's Choice (componist Marvin Hamlish, copyright Southern Cross Records Inc.), Beethoven Symphony No.9 in D Minor, Op. 125 “Choral” O Freunde nicht diese Töne (componist Beethoven, Berliner Philharmoniker - Herbert von Karajan 1984 copyright Deutsche Grammophon GmbH Berlin), gebruikte themamuziek Motivated van Alex MakeMusic (Oleksandr Savochka) via Pixabay.

Ontdek de verhalen achter de schermen, bekijk prachtige afbeeldingen van de locaties en laat je inspireren door de magie van de filmwereld.

Reacties op deze aflevering zijn meer dan welkom! Als er hieronder nog geen reactie staat, betekent dat natuurlijk niet dat jij niet de eerste niet kunt zijn... 

Het is 1988.
Mijn klasgenoten en ik krijgen op de middelbare school de opdracht een thema te bedenken voor onze literatuurlijst Engels.
Ik vraag mijn docent of het goed is als ik kies voor het thema boekverfilmingen.
Hij vindt het een prachtig thema en stimuleert mij er een mooie lijst van te maken.
Eenvoudig maak ik het mezelf niet.
Maar ik lees onder meer het prachtige boek van William Styron over de Poolse Sophie die voor een hartverscheurende keuze komt te staan,
en ik kijk voor het eerst naar de film met Meryl Streep.
Het laat me nooit meer los...

Je luistert naar Fantastische Filmlocaties, dé podcast over films en de locaties waar ze werden opgenomen.
Je gaat ook deze keer weer dingen horen die je nog niet wist,
over de film in deze aflevering, over de mensen die hem maakte
én over de locaties waar hij werd opgenomen.
Ook ga ik je weer uitleggen waarom het mij zo raakt als ik filmlocaties bezoek.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens en in deze aflevering neem ik je mee naar Brooklyn in New York voor Sophie's Choice.
 
Er zijn van die scènes in films die zo door merg en been gaan dat je ze nooit meer vergeet.
Iedereen die Sophie's Choice ooit heeft gezien - en die niet van beton is - weet wat ik bedoel.
Je hoeft de filmtitel maar te laten vallen, of er wordt aan die ene scene gedacht.
De scene waarin de Poolse Sophie Zawistowska in een concentratiekamp door een onmenselijke Nazi-officier wordt gedwongen om een keuze te maken die geen enkele ouder ooit wil hoeven maken.
Maar Sophie's Choice reduceren tot een film waarbij je alleen aan die ene hartverscheurende scène denkt, doet de film wat mij betreft geen recht.
Dat hoop ik je in het komende half uur duidelijk te maken.
Voor de luisteraars die de film nog nooit hebben gezien:
Sophie's Choice gaat over de jonge schrijver Stingo.
Hij huurt net na de Tweede Wereldoorlog een kamer in de New Yorkse wijk Brooklyn om zich daar volledig op het schrijven van een boek te kunnen storten.
In het huis maakt hij al snel kennis met zijn bovenburen: Nathan en Sophie.
De drie raken bevriend, maar het is een vriendschap die alle kanten opvliegt.
Dat komt vooral omdat Nathan nogal onvoorspelbaar is.
Gaandeweg blijkt dat de mooie Sophie een vreselijk verleden met zich mee draagt.
 
Laat ik maar gelijk eens even met de deur in huis vallen en je uitleggen waar een van de belangrijke filmlocaties uit Sophie's Choice te vinden is.
Dat is het huis in de wijk Brooklyn in New York dat in de film dienst doet als het pension waar zowel Sophie en Nathan, als Stingo wonen.
Als we de jonge schrijver Stingo aan het begin van de film bij het huis van Mrs. Zimmerman zien aankomen op een mooie zomerse dag, is het eerste dat opvalt dat het Victoriaanse houten huis roze is.
In werkelijkheid was dat niet het geval.
Maar de eigenaren hadden er geen probleem mee als het tijdelijk een ander kleurtje kreeg.
Net zoals in het boek!
Zolang het daarna maar weer in de originele staat werd teruggebracht.
Het huis - je mag het eigenlijk wel een villa noemen - is te vinden aan Rugby Road nummer 101 in Brooklyn.
Het werd alleen voor de buitenopnamen gebruikt.
De kamers en de hal met de mooie trap werden in een studio gebouwd.
Dat gebeurde in de Camera Mart Studios in New York.
Dat was een studiocomplex in het hart van Manhattan - in de wijk Hells Kitchen - dat zo'n 20 jaar lang onderdak bood aan allerlei filmproducties.
Begin jaren 90 werd het gekocht door Sony.
Die vestigden er de Sony Music Studios in.
In november 1993 nam Nirvana er nog het bekende album MTV Unplugged in New York op.
Tegenwoordig is er van die hele history niks meer van terug te vinden.
Maar terug naar Brooklyn, terug naar Sophie's Choice en het welbekende huis.
Dat kent ook nog een interessante geschiedenis.
Het werd aan het begin van de 20e eeuw gebouwd in opdracht van ene Alexander Bacon.
Dat was een voormalige legerofficier die nog meevocht tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.
Hij verdiende daarna zijn geld in de advocatuur in New York.
Die meneer Bacon was trouwens nog een nazaat van de bekende Engelse filosoof Sir Francis Bacon, maar dat even terzijde.
De familie Bacon bleef tot 1956 eigenaar van het bijzondere Victoriaanse huis aan Rugby Road.
Daarna kwam het in andere particuliere handen.
Voor zover ik heb kunnen achterhalen wisselde het in 1984 voor het laatst van eigenaar.
Er werd toen een kleine 200.000 dollar voor het pand betaald.
Er wordt geschat dat het huis vandaag de dag meer dan 2 miljoen dollar waard is.

In de zomer van 2018 brachten wij de laatste dagen van een geweldige reis in de VS door in onze favoriete stad, New York.
Daarbij bezochten we ook delen van Brooklyn waar we nog niet eerder waren geweest.
En dus wilde ik na jaren eindelijk ook het huis uit Sophie's Choice wel eens met eigen ogen zien.
Het is soms wat lastig uitleggen wat dat met mij doet, zeker bij huizen waar behalve de architectuur niet veel aan te zien is.
Maar ik krijg altijd een heel warm gevoel bij het huis en zeker bij het beeld van Sophie, Nathan en Stingo liggend op het dak van het huis terwijl ze genieten van elkaars gezelschap tijdens een de warme zomerdag.
In de film is het een moment van intens geluk voor het drietal!
Het huis is -zoals ik je al vertelde - niet meer roze en de straat staat tegenwoordig vol met auto's.
Maar het is nog altijd een prachtig pand.
En voor mij persoonlijk, voor altijd het huis van Sophie.

Goed, Laten mij de tijd weer eens even terugdraaien.
En laten we terugkeren naar het einde van de jaren 70.
Schrijver William Styron had al meerdere boeken op zijn naam staan toen Sophie's Choice begin 1979 verscheen.
Styron baseerde dat boek deels op zijn eigen ervaringen.
In verschillende interviews was al ter sprake gekomen hoe Styron had gedroomd over de vrouw die hij in Brooklyn had leren kennen.
Hij kon het beeld van de vrouw daarna niet van zich afschudden. 
William Styron woonde in de zomer van 1947 korte tijd als jonge man in de wijk Flatbush in Brooklyn.
Daar leerde hij - in het huis waar hij woonde - de Poolse Sophie kennen.
Hij ontdekte dat zij Auschwitz had overleefd.
Dat maakte een enorme indruk op de toen nog jonge Styron.

De publicatie van het boek was niet zonder controverse.
Het werd verboden in de toenmalige Sovjet-Unie én ook in het toen communistische Polen vanwege de provocerende inhoud.
Het Apartheidsbewind In Zuid-Afrika verbood het boek ook, vanwege de seksuele lading.
In Amerika zelf kwam Styron voornamelijk onder vuur te liggen omdat hij een niet Joodse vrouw in het centrum van een Holocaust verhaal had geplaatst.
Want Sophie is niet Joods, maar is een Poolse katholiek.
Waar het boek om werd geprezen was het feit dat het zorgde voor aandacht in de Amerikaanse samenleving voor de gruwelen van de concentratiekampen.
Net zoals de indrukwekkende TV serie Holocaust in 1978 dat had gedaan.
Een serie overigens waarmee Meryl Streep bekend werd bij een groot publiek.
Kort na het verschijnen van het boek - in het voorjaar van 1979 - kocht filmregisseur Alan J. Pakula de filmrechten.
Pakula was op dat moment al een man om rekening mee te houden.
Hij had in 1962 de   geproduceerd.
En in de jaren 70 maakte hij furore met verschillende films waaronder het briljante All The President's Man over het Watergate schandaal.
Alan J. Pakula wist de rechten van Sophie's Choice te verkrijgen door een samenwerking aan te gaan met Keith Barish.
Deze Barish kwam oorspronkelijk uit de wereld van het onroerend goed in Florida, maar wilde dolgraag actief worden in de entertainmentwereld.
Barish zou uiteindelijk een van de producenten worden van Sophie's Choice.
In de jaren daarna maakte hij onder meer nog de films 9 1/2 Weeks, The Running Man en The Fugitive.
Met de filmrechten van Sophie's Choice op zak gingen Pakula en Barish verschillende gesprekken aan met productiemaatschappijen.
Zowel Orion Pictures als Universal Pictures toonden interesse, maar het was uiteindelijk het betrekkelijk onbekende Marble Arch Productions dat het filmproject in de zomer van '79 wegkaapte voor de neus van de bekende studios.
Marble Arch was op dat moment eigendom van de Britse mediamagnaat Sir Lew Grade.
Hij had zichzelf tot doel had gesteld een aantal kwaliteitfilms te maken, naast het pure entertainment waar zijn bedrijf vooral bekend om stond.
Grade werd door zijn mensen overtuigd dat Sophie's Choice een budget van 10 à 12 miljoen dollar rechtvaardigde.
Dat was inclusief het overnemen van de filmrechten die inmiddels waren gestegen van 600.000 dollar naar 750.000 dollar.
Want het boek Sophie's Choice, dat was inmiddels een bestseller....

Er komt een moment in de film dat Stingo ervaart dat Nathan niet altijd de sympathieke bovenbuurman is.
De volgende ochtend wil Nathan het goedmaken met de jonge schrijver.
Sophie en Nathan nodigen Stingo uit om hen te vergezellen naar Coney Island.
De drie hebben daar een te gekke dag.
Coney Island is een schiereiland in het uiterste zuiden van Brooklyn.
Het staat bekend om het brede zandstrand, de promenade en de bekende attracties.
De houten achtbaan uit 1927 genaamd de Cyclone is denk ik wel de bekendste attractie van Coney Island.
Als liefhebber van films moet je Coney Island eigenlijk wel echt een keer zelf gezien hebben.
Films die er onder meer werden opgenomen zijn de cultklassieker The Warriors uit 1979, Woody Allens Wonder Wheel uit 2017 en de prachtige film Brooklyn uit 2015 met Saoirse Ronan.
En er is nog de zogeheten mozaïek-film New York I Love You uit 2008.
Voor één van de verhalen in die film werd er op de boulevard van Coney Island wat mij betreft een van de mooiste scenes uit de moderne filmgeschiedenis opgenomen.
Het is een hele korte scene met de inmiddels overleden actrice Cloris Leachman en acteur Eli Wallach.
De scene toont in 1 eenvoudig gebaar de intense liefde tussen twee ouderen die eigenlijk de hele dag op elkaar zitten te mopperen.
Een filmtip zou ik willen zeggen, maar goed, ik moet ook toegeven dat Coney Island wel een beetje vergane glorie is.
Het beleefde rond het begin van de jaren 20 wel z'n hoogtepunt,
al worden er nu weer wat pogingen gedaan om het nieuw leven in te blazen.
Ik moet nog wel eens terugdenken aan het moment dat wij in de vroege ochtend ergens in augustus 2018 bij een van de paviljoens van Coney Island een cappuccino wilde bestellen.
De man keek ons heel vreemd aan en zei: 'ik heb koffie, is dat ook goed?'
Wij lachen er thuis nog steeds om...
Weet je trouwens hoe Coney Island aan zijn naam komt?
Toen de eerste Nederlandse kolonisten het gebied ontdekte, noemden ze het gebied Konijneneiland.
De Engelsen, die het gebied later overnamen, bouwden dat om tot Conyney Eylandt.  
Dat veranderde later in Coney Island.
Allemaal leuk en wel, maar het opvallende van het verhaal is dat Sophie's Choice zich wel afspeelt op Coney Island, maar er helemaal niet werd opgenomen.
Regisseur Alan Pakula en production designer George Jenkins kozen in plaats van Coney Island namelijk voor Rockaway Playland.
Dat zullen veel minder mensen kennen...
Het was een vergelijkbaar pretpark dat 20 minuten oostwaarts lag.
Zeg maar ten zuiden van JFK International Airport.
Het park sloot in 1987 z'n deuren.
Op de plek waar jarenlang een attractiepark was, staan tegenwoordig huizen.
Dus wil je nog een beetje dat nostalgische strand- en attractieparkgevoel krijgen bij New York, dan is Coney Island alsnog the place to be...

Goed, ik heb je daarstraks verteld dat Marble Arch Production zich in de zomer van 1979 achter de verfilming van Sophie's Choice schaarde.
Met Alan J. Pakula werd een deal gesloten dat hij de film voor 1 miljoen dollar zou regisseren en produceren én dat hij een eerste versie van het script zou schrijven.
Dat gebeurde allemaal nadat de regisseurs Mike Nichols en Milos Forman zich hadden gemeld.
Zij wilden de film samen maken, waarbij Mike Nichols - je weet wel, de man achter The Graduate - het deel in Amerika voor zijn rekening zou nemen,
en Milos Forman - bekend van onder meer One Flew over the Cuckoo's Nest en Amadeus - de opnamen in Europa zou doen.
Maar de deal met Pakula werd beklonken en de productie richtte zich vervolgens in eerste instantie op een start in de zomer van 1980.
De opnamen werden echter uitgesteld omdat de casting meer tijd vroeg.
Alan Pakula liet casting director Alixe Gordon weten dat hij de film eigenlijk zonder bekende acteurs wilde maken.
Het was een wens die hij al snel moest laten varen omdat het beoogde, maar al wel opgelopen productiebudget van 12 à 14 miljoen dollar wel terugverdiend moest worden.
De actrice op wie Pakula's oog het eerste viel voor de rol van Sophie was de Noorse actrice Liv Ullman.
Daarna passeerden ook nog namen van actrices als Sally Field en Marthe Keller.
Van Meryl Streep is bekend dat ze van meet af aan erg graag voor de rol in aanmerking wilde komen.
Er gaat zelfs het verhaal dat ze Pakula gesmeekt zou hebben de rol te mogen spelen.
Maar ik denk eerlijk gezegd dat we dat wel met een korreltje zout moeten nemen.
Streep kreeg de rol in ieder geval nadat de plannen om de vrij onbekende Sloveens actrice Magdaléna Vášáryová te casten, niet doorgingen.
Meryl Streep besloot zich volledig op de rol te storen.
Ze wilde zich onder meer de Poolse taal helemaal eigen maken.
Daarvoor oefende ze 4 tot 6 uur per dag, weken achter elkaar.
Streep speelde de rol met zo ongelooflijk veel overtuiging dat ze er tijdens de 55e Academy Awards in 1983 een Oscar voor kreeg. 
Het was destijds haar tweede.
Drie jaar eerder won ze hem ook voor Kramer vs Kramer.
Meryl Streep is uitgegroeid tot een levende legende.
Ze heeft op dit moment maar liefst 21 Oscarnominaties op haar naam staan.
Dat is een record dat nog geen enkele acteur ooit heeft geëvenaard.
Voor de rol van Nathan Landau werd contact gezocht met de grote, veelgevraagde acteurs van die tijd.
Zowel Al Pacino, Dustin Hoffman als Robert de Niro werden op enig moment genoemd.
Dat gold ook voor de Engelse acteur Michael York.
Maar toen zag regisseur Pakula Kevin Kline in juni 1981 in een Broadway-versie van The Pirates of Penzance.
Hij speelde daarin de rol van The Pirate King.
Pakula wist onmiddellijk dat hij zijn Nathan had gevonden.
Sophie's Choice zou uiteindelijk het speelfilmdebuut betekenen van Kevin Kline.
De filmversie van The Pirates of Penzance, waarin hij ook speelde, werd namelijk pas na Sophie's Choice in de bioscoop uitgebracht.
In tegenstelling tot Meryl Streep won Kevin Kline voor zijn verpletterende rol van Nathan Landau in 1983 geen Oscar.
Hij werd niet eens genomineerd.
Zes jaar later deed hij dat wel met zijn geweldige rol als anarchistische Otto in A Fish Called Wanda.
Voor de rol van de jonge schrijver Stingo werd eerst gesproken met Michael O'Keefe en Timothy Hutton.
Die had net heel veel indruk gemaakt met de film Ordinary People.
Maar Pakula had ook hier eigenlijk de voorkeur voor iemand anders.
Dat was Philip Anglim, een acteur die eigenlijk volkomen in de vergetelheid is geraakt.
In september 1981 werd duidelijk dat Peter MacNicol was gekozen uit een groep van meer dan 50 acteurs die auditie deden voor de rol.
MacNicol deed nog zijn uiterste best om een stem te vinden zodat hij ook de tekst van de voice-over aan het begin en het einde zelf kon doen.
Het was uiteindelijk acteur Josef Sommer - die onder meer bekend is van Dirty Harry en Witness - die de voice-over in Sophie's Choice voor zijn rekening nam.

Ik onderbreek de podcast hier even voor een boodschap.
Fantastische Filmlocaties heeft een samenwerking met Pathé Thuis.
Pathé Thuis heeft meer dan 6000 films in huis die je kunt huren of kunt kopen,
en waarvoor je geen abonnement nodig hebt.
Ga gewoon naar pathethuis.nl.
Als jij nou kans wilt maken om gratis naar een film te kijken bij Pathé Thuis, dan moet je nu even goed opletten.
Het enige wat je hoeft te doen is antwoord geven op de volgende vraag:
Noem de film waar Meryl Streep haar eerste Oscar voor won!
Stuur het antwoord op naar het mailadres info@fantastischefilmlocaties.nl
Onder alle goede inzendingen verloot ik een paar Pathé Thuis vouchers.
 
De opnamen van Sophie's Choice begonnen op 1 maart 1982.
Er werd gestart in de Camera Mart Studios op Manhattan, het studiocomplex waar ik het al eerder over had.
In de studio vonden de interieuropnamen van het pensioen plaats.
En ik wil er toch even 1 scene uitlichtend die daar werd gefilmd...
Dat is de scene waarin Kevin Kline als Nathan op een avond mee-dirigeert met een muziekstuk in zijn kamer.

Dat beeld van die gepassioneerde, fanatieke man die zichzelf gereflecteerd ziet in de 5 ramen om hem heen terwijl hij mee dirigeert met Beethoven's 9e... dat is zo fantastisch.
Zeker als je later meer te weten komt over Nathan.
In een woord: prachtig!
Het is een mooi bruggetje om een kort stil te staan bij de muziekscore geschreven door Marvin Hamlish.
Want zoals ik wel vaker uitleg: de muziek brengt films  echt tot leven.
Zeker als je het meeneemt als je filmlocaties bezoekt.
Marvin Hamlish is denk ik het bekendste geworden door de muziek die hij schreef voor de film The Sting én de Bondsong Nobody Does It Better uit The Spy Who Loved Me.
Maar voor Sophie's Choice schreef hij muziek waarvan het centrale thema je nooit meer loslaat... mij niet althans...

De Amerikaanse opnamen van Sophie's Choice duurde tot en met 17 mei 1982.
In die periode werd er onder meer nog gedraaid in Prospect Park en in the Loew’s King’s Theatre in Brooklyn, al werd het materiaal dat daar werd gedraaid niet eens gebruikt in de film.
Naast een andere locatie, waar ik je straks nog over zal vertellen, werd er ook een prachtige scène gedraaid in The Gould Memorial Library in The Bronx.
Het is de scene waarin de superkwetsbare Sophie op zoek gaat naar het werk van de Amerikaanse dichter Emile Dickens.
Maar ze krijgt te maken krijgt met een nogal onvriendelijke bibliothecaris...

Je hoort nog net de voetstappen van Nathan die de in elkaar gestorte Sophie komt redden.
Het is hun eerste ontmoeting.

Het werk waar Sophie trouwens eigenlijk naar op zoek was, was dat van de 19e -eeuwse Amerikaanse dichteres Emily Dickinson.
Dat die man in de bibliotheek dat toch niet in de gaten had...
Op het werk van Emily Dickinson kom ik zo nog even terug.
Maar laat me eerst eens even stil staan bij de bibliotheek waar die scene zich afspeelt
Er was aanvankelijk sprake van dat The Brooklyn Public Library voor die scene zou worden gebruikt.
Maar ik denk dat production designer George Jenkins gevallen moet zijn voor de prachtige architectuur en de geweldige koepel met Korinthische zuilen van The Gould Memorial Library in The Bronx.
De bibliotheek is onderdeel van de Bronx Community College.
Hij werd aan het einde van de 19e eeuw gebouwd.
Dat gebeurde dankzij een gift van een rijke industrieel, zoals dat veel gebeurde in de VS in die tijd.
Jay Gould - naar wie het gebouw is vernoemd - verdiende zijn geld vooral in de spoorwegen.
Het gebouw wordt tegenwoordig niet meer gebruikt als bibliotheek, maar voor allerlei evenementen, en als filmlocatie.
De laatste keer was bij mijn weten voor een feestscene in de film The Greatest Showman met Hugh Jackman in 2017.

Maar nog even terugkomen op Emily Dickinson.
Ze was een Amerikaanse dichteres geboren in 1830.
Samen met Walt Whitman wordt zij   gezien als de grondlegger van het modernisme in de Amerikaanse poëzie.
Tijdens haar leven verschenen er slechts 7 gedichten van haar in druk.
Maar toen ze op 56-jarige leeftijd in 1886 overleed, liet ze nog wel eventjes 1775 gedichten na.
Een van haar gedichten die pas na haar dood verscheen - en als een rode draad door de film verweven zit - is het gedicht Ample Make This Bed.
Het kreeg enorm veel betekenis voor mij en heeft dat nog steeds.
Tijdens mijn mondeling tentamen literatuur Engels - je weet wel dat van die literatuurlijst waar ik deze podcast mee begon - droeg ik het gedicht voor.
Ik had het uit mijn hoofd geleerd om indruk te maken op mijn Engelse leraar.
Maar Ik ken het na al die jaren nog steeds uit mijn hoofd.
Nee, ik ga het hier nu niet voordragen.
Dat laat ik even aan Kevin Kline over...

Zo mooi!

Ik benadrukte daarstraks dat de Amerikaanse opnamen tot en met 17 mei 1982 duurde, omdat de cast en crew daarna vertrokken naar het voormalige Joegoslavië.
Dat gebeurde voor het filmen van de flashback scenes, in het bijzonder die in het concentratiekamp.
Production manager Bill Garrity en production designer George Jenkins reisden voor hun locatie-onderzoek aanvankelijk eerst naar de Poolse steden Krakow, Katowice en Warschau. 
Ze brachten in september 1981 in totaal drie weken door in Polen en gingen ook naar Auschwitz.
Maar de politieke instabiele situatie in Polen in die tijd was er de reden van dat Jenkins en Garrity besloten hun zoektocht naar geschikte filmlocaties te verleggen.
Ze keken nog een tijdje serieus naar een paar plekken in het toenmalige Tsjechoslowakije, maar besloten uiteindelijk te kiezen voor het voormalige Joegoslavië.
Er werd met name gefilmd op het terrein van Jadran Studios, ten oosten van de tegenwoordig Kroatische hoofdstad Zagreb.
En ook nog in de stad zelf, waar we Sophie op enig moment doorheen ziet lopen zich beseffend wat haar vader heeft geschreven...
De principal photography - zoals dat in vaktermen zo mooi heet - werd afgerond op 1 Jun 1982.
Terwijl regisseur Alan Pakula en editor Evan Lottman met de film de montagestudio indoken, werden er al voorbereidingen getroffen om Sophie's Choice nog datzelfde jaar in première te laten gaan.
Dan kon de film volgens de regels namelijk nog meedoen met de Oscars die op 11 april 1983 uitgereikt zouden worden.
De officiële première van de film vond plaats op 8 december 1982 in het Samuel Goldwyn Theater in Los Angeles.
De Amerikaanse pers was overwegend positief en met name Meryl Streep en Kevin Kline werden geprezen. 
Maar de hele beroemde filmcricitus Pauline Kael van The New Yorker was minder vriendelijk.
Zij noemde de film 'an infuriatingly bad movie'. 
Ja die mensen heb je ook...
Sophie's Choice kreeg uiteindelijk 5 Oscarnominaties.
Die voor het beste bewerkte scenario, de beste cinematography, het beste kostuumontwerp en de beste muziekscore en beste actrice.
Zoals al verteld won Meryl Streep, maar ze was dus wel de enige.
Jaren later nam The American Film Institute Sophie's Choice wel op in de lijst van de Beste Amerikaanse film aller tijden.

En dan is er nog 1 filmlocatie waar ik je mee naar toe wil nemen.
Het is de plek die ik al een keer eerder benoemde in de podcast die ik maakte over de vijf mooiste filmlocaties in New York City.
Want het is wat mij betreft het mooiste en meest indrukwekkende bouwwerk van heel New York: The Brooklyn Bridge.
Kijk, er is 1 ding in New York dat wij altijd doen!
Elke keer als we er zijn.
Als we er weer mogen zijn...
En dat is een wandeling over The Brooklyn Bridge, de brug die Brooklyn en Manhattan al meer dan 140 jaar met elkaar verbindt.
Het is een wandeling van bijna 2 kilometer, over de East River.
Je wandelt dan over een houten pad dat als een soort Yellow Brick Road naar een betoverende overkant leidt.
Je wandelt op twee plekken op de brug tussen die waanzinnig dikke kabels die samen een prachtig stalen web vormen.
Ik had al een band met de brug ontworpen door John August Roebling voordat ik er ooit maar 1 voet op had gezet.
En dat kwam echt door Sophie's Choice.
Er is die ene scene in de film waarin Nathan, Sophie en Stingo meeneemt naar The Brooklyn Bridge.
Het is avond en hij heeft net het manuscript gelezen van Stingo.
Nathan ontkurkt de champagne, klimt op de brug in een lantarenpaal en brengt dan een prachtige ode aan de grote schrijvers van Amerika en aan het talent van zijn vriend.

Ik vind die scène zo ongelooflijk mooi!
Het is voor mij niet alleen een lofzang op literatuur, maar ook op film en de prachtige creatieve dingen die mensen kunnen maken.

Toen Conny en ik The Brooklyn Bridge voor de eerste keer bezochten was dat in juni 1992.
Ik weet het nog heel goed.
Het was er echt heel rustig.
Dat is tegenwoordig wel anders.
Maar het was alsof ik echt alle ruimte en tijd kreeg om de ervaring in me op te zuigen.
Die eerste keer deed ik al een poging om de lantarenpaal van Nathan te vinden.
Maar dat leidde werkelijk nergens toe.
Er staan er namelijk wel een paar en ik had me eigenlijk nauwelijks voorbereid.
Dat deed ik in die tijd nog niet en het kon ook nog niet echt gemakkelijk.
Want toen hadden we nog geen smartphone en een voortdurende internetverbinding op zak.
Maar inmiddels weet ik waar ik de lantaarnpaal zoeken moet...
Ik ben er alleen nog nooit in geklommen...
Zelfs niet toen we in 1997 naar de brug gingen omdat ik Conny per se daar ten huwelijk wilde vragen, met een citaat uit een andere film die je misschien wel of niet herkent:
"if this is where it has to happen, this is where it has to happen!"
Nu snap je misschien een beetje waarom The Brooklyn Bridge zoveel voor me betekent.

Dat was 'm weer. 
Je luisterde naar een aflevering van Fantastische Filmlocaties.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens.
Alle informatie uit deze aflevering staat zoals gebruikelijk weer in de shownotes op de website fantastischefilmlocaties.nl.
Dat is de website waar je van alles kunt vinden over de film, de podcast en over mijn avonturen.
Vind je het nou erg leuk wat ik doe, laat mij dat dan weten.
Steun me door een review te schrijven op Apple Podcasts of Spotify,
en vergeet geen sterren uit te delen.
En ik verwelkom je ook graag als abonnee van mijn nieuwsbrief.
Aanmelden kan ook weer via de website fantastischefilmlocaties.nl.
Zo, dat was 'm dan.
Ontzettend bedankt voor het luisteren én ik zeg: tot de volgende keer!