Van Ohio naar Californië: in het spoor van Rain Man

In deze aflevering van de podcast neemt Jeroen Huijsdens je mee op een roadtrip door Amerika, in het spoor van de klassieker Rain Man. Hij vertelt waar regisseur Barry Levinson de film in 1988 opnam in staten als Ohio, Kentucky, Nevada en Californië. Daarnaast schetst hij hoe de Oscarwinnende film met Dustin Hoffman en Tom Cruise tot stand kwam. Zoals altijd deelt Jeroen ook deze keer zijn persoonlijke ervaringen tijdens het bezoeken van de filmlocaties.

De aflevering is ook op andere platformen te vinden die de RSS-feed van Springcast oppakken.

Rain Man / copyright MGM/UA, Guber-Peters Company, Star Partners II Ltd.

Sceen-it.com: de filmlocaties met handige GPS-locaties
Playlist Spotify met muziek uit Fantastische Filmlocaties
St Anne Convent - Retreat Center (closed)
Rondkijken in de Rain Man suite in Caesar’s Palace Las Vegas
Restaurant Pompilio’s in Newport, Kentucky

Gebruikte filmmuziek: Hans Zimmer – Leaving Wallbrook (componist Hans Zimmer / copyright Capitol Records), Etta James - At Last (geschreven door Harry Warren en Mark Gordon / geproduceerd door Phil en Leonard Chess / copyright Capitol Records) gebruikte themamuziek Motivated van Alex MakeMusic (Oleksandr Savochka) via Pixabay.

Ontdek de verhalen achter de schermen, bekijk prachtige afbeeldingen van de locaties en laat je inspireren door de magie van de filmwereld.

Reacties op deze aflevering zijn meer dan welkom! Als er hieronder nog geen reactie staat, betekent dat natuurlijk niet dat jij niet de eerste niet kunt zijn... 

Er zijn van die films die je herkent aan één beeld.Bijvoorbeeld het beeld van die hand die door een graanveld gaat.Het beeld van twee mannen in rokkostuum op een motor.Of het beeld van twee vrouwen in een turquoise Ford Thunderbird hangend in de lucht boven een oranjebruine klif.Zo is er ook het beeld van twee mannen die over een oprijlaan wandelen met aan weerszijde een prachtige rij groengekleurde bomen.Het was een filmlocatie die ik al een tijd wilde bezoeken.Tot ik ergens in 2007 las dat de bomen waren gekapt omdat ze ziek waren.Gelukkig zouden er nieuwe voor in de plaats komen…Maar ja, hoe lang zou het duren voordat die een beetje gegroeid waren?
Je luistert naar Fantastische Filmlocaties, dé podcast over films en de locaties waar ze werden opgenomen.Ook deze keer ga je denk ik weer dingen horen die je nog niet wist.Over de film in deze aflevering, over de mensen die erbij betrokken waren én over de locaties waar hij werd opgenomen.Ook heb ik weer wat verhalen voor je om uit te leggen waarom het zo leuk kan zijn om filmlocaties te bezoeken.Mijn naam is Jeroen Huijsdens en deze keer neem ik je onder meer mee naar de Amerikaanse staten Ohio, Kentucky, Nevada en Californië voor de filmlocaties van Rain Man.
Op het verhaal van die bomen en de plek waar ze staan, kom ik straks.Maar laat mij eerst weer even beginnen met het opfrissen van je geheugen,voor zover dat natuurlijk nodig is.In Rain Man maken we eerst kennis met Charlie Babbet, een zelfingenomen handelaar in dure auto’s in LA.Na afloop van zijn vaders begrafenis hoort hij dat de hele erfenis in een Trust terecht is gekomen.Charlie moet het doen met wat rozenstruiken en een overigens wel erg mooie oldtimer.Als hij probeert uit te zoeken hoe het precies zit met de erfenis ontdekt Charlie dat hij een broer heeft.Deze Raymond, die autistisch is en leidt aan het savantsyndroom, zit al sinds zijn jeugd in een zorginstelling.Charlie besluit Raymond stiekem mee te nemen naar LA om de erfenis alsnog te kunnen opstrijken.Omdat Raymond weigert te vliegen, moeten de twee het hele stuk naar LA terugrijden.Het wordt een reis die niet bepaald over rozen gaat.
De rit die Charlie en Raymond afleggen begint in Ohio en eindigt in Californië.En in die volgorde werd de film van regisseur Barry Levinson grotendeels ook opgenomen, beginnend op 2 mei 1988 in Ohio en eindigend op 28 juli van dat jaar in Californië.Normaal vlieg ik in deze podcast van hot naar her, en behandel ik de filmlocaties en de verhalen als ze het beste uitkomen.Maar voor deze road movie maak ik een uitzondering,en ga ik in grote lijnen de route volgen die Charlie en Raymond in de film afleggen.
Voordat ik zo in Cincinnati begin neem ik je eerst weer even mee terug in de tijd, naar de oorsprong van Rain Man.Dat verhaal begint bij Barry Morrow, een man die in de jaren 70 bij de University of Iowa School of Social Work werkt.Hij houdt er zich onder meer bezig met media en documentaires.Het is 1972 als Barry de bijzondere Bill Sakter ontmoet, een man die 44 jaar min of meer ten onrechte in een inrichting leeft omdat men denkt dat hij zwakzinnig is.Morrow besluit een documentaire te maken over de bijzondere Bill.Hij raakt zo bij hem en zijn leven betrokken dat hij uiteindelijk Bills voogd wordt.De band tussen de twee inspireert Morrow tot het schrijven van een script.Nee, niet dat van Rain Man, maar van de biografische TV film Bill uit 1981.Mickey Rooney en Dennis Quaid spelen de hoofdrollen.Toegegeven, het verhaal doet al denken aan Rain Man.Zeker als ik je vertel dat Barry Bill ook min of meer ontvoerde uit een zorginstelling.Toch is het een ontmoeting met iemand anders in de vroege jaren 80 die ervoor zorgt dat Morrow twee verhalen besluit samen te brengen.Op een congres in Texas in 1984 ontmoet Barry Morrow, een savant met ernstige motorische beperkingen, maar met een fenomenaal geheugen.Zijn naam is Kim Peek.Morrow raakt opnieuw gefascineerd.Ditmaal door de man die ondanks zijn kwetsbaarheden zo vaardig is dat hij talloze dingen weet te onthouden en ook twee pagina’s tegelijk kan lezen, met elk oog een pagina…Barry Morrow besluit de elementen uit het leven van Bill Sakler en Kim Peek samen te brengen in een verhaal over twee broers.De een is door zijn ouders in een zorginstelling gestopt, de ander weet niet eens dat hij een broer heeft.Morrow krijgt de kans om het script te pitchen bij Roger Birnbaum, een man die voor het bekende producentenduo Peter Guber en Jon Peters werkt.Guber en Peters zijn op dat moment twee grote namen in Hollywood, en mannen productietechnisch verantwoordelijk voor films als The Color Purple, The Witches of Eastwick en Gorillas in the Mist.Roger Birnbaum ziet het idee van Barry Morrow wel zitten en zorgt ervoor dat het project in beweging komt..Op 25 oktober 1986 rond Barry een tweede versie af van het script.Hij levert het in bij Birnbaum.Maar hoort enige tijd later dat Birnbaum vertrekt bij The Guber and Peters Company.Hij heeft een andere baan gevonden.Hij wordt president van worldwide production van filmstudio United Artists.Het blijkt een zegen te zijn voor Rain Man, want Birnbaum schaart zich daar opnieuw achter het project.
Hoe de film zich daar verder ontwikkelde, vertel ik je straks.Eerst eens even naar Cincinnati en omgeving.Want daar zitten gelijk al flink wat opvallende filmlocaties.De cast en crew brengen er vanaf 2 mei 1988 zo’n vier weken door.Een van de eerste locaties die ze aandoen is de Evergreen Cemetery.Het is voor de scène waarin de vader wordt begraven.De begraafplaats ligt net ten zuiden van de Ohio River, in het plaatsje Southgate.Dat is net ten zuiden van Cincinnati en daarmee al direct in de staat Kentucky.Het mooie huis van de vader ligt daarentegen wel weer in Ohio, op een zo’n 20 minuten rijden van de begraafplaats, aan Beech Crest Lane in Cincinnati.Charlie en zijn vriendin Susanne, gespeeld door Tom Cruise en Valerie Golino, pikken er de prachtige auto op, waar ik je straks ook nog het een en ander over zal vertellen.Ze  gaan daarna naar de bank omdat Charlie meer wil weten over de trust waar de erfenis van z’n vader in is beland.En dat is gelijk een mooi verhaal, want ik moet toegeven dat ik die locatie bij ons bezoek aan Cincinatti in het najaar van 2024 totaal niet op mijn radar had staan.We maakten gewoon een wandeling door de stad toen ik opeens versteld stond van een entree die we passeerden aan East 4th Street.Onder het mom van “wees altijd nieuwsgierig wat er zich achter een deur bevindt”, stapten we er naar binnen.We werden compleet verrast door een geweldige klassieke hal met art deco elementen.Het bleek een voormalige tram- en bus-terminal te zijn, zo werd ons verteld door de beveiligingsbeamte die duidelijk zin had in een praatje.‘Oh, and did you know that they filmed Rain Man over here?”Nou, toen gingen mijn oren helemaal in spits-stand.Ik had het gewoon helemaal niet paraat, maar dit was het gebouw waar in de film de bank in is gevestigd waar Charlie naar binnen gaat.De aardige beveiligingsbeamte drukte me gelijk een stapeltje stencils in mijn hand met daarin informatie over én historische foto’s van deze prachtige Dixie Terminal.Omdat er tegenwoordig alleen maar kantoren in zijn gevestigd, en de boel wordt beveiligd, moet je het wel doen met een blik vanaf de entree.Toch goed dat ik die deur weer opentrok...
In de film gaan Charlie en Susanne daarna naar de plek die de meeste fans direct met Rain Man zullen associeren:Het is Wallbrook, de zorginstelling waar Raymond zit, al weet Charlie daar op dat moment nog niks van…Dat ontdekt hij pas als hij terugkomt bij zijn auto en er opeens een vreemde vent achter het stuur zit…
Charlie is perplex en wil meer weten..
Als tot Charlie is doorgedrongen dat Raymond zijn broer is, besluit hij hem zonder overleg mee te nemen naar Los Angeles.En dan hebben we direct de scene te pakken die iedereen kent:die van de twee mannen die over die prachtige oprijlaan wandelen met aan weerszijde die prachtige, groene bomen.En het is gelijk een iconische scene mede dankzij de legendarische muziek van Hans Zimmer.
Zie je het al weer voor je?Mooi hè?Op de muziek van Hans Zimmer kom ik straks zeker nog even terug.Maar eerst even naar Wallbrook zelf.Of  liever gezegd: St. Anne Convent, gelegen aan de Mary Ingles Highway, in het plaatsje Melbourne in Kentucky.Het ligt aan een doorgaande weg, op nog geen 20 minuten rijden van Cincinnati.St. Anne Convent is een oud klooster – uit 1919 – dat tot voor kort ook nog dienst deed als retraitecentrum.Tegenwoordig woont er een groep katholieke zusters.Het terrein wordt beheerd door het bisdom van Covington.Al lang voordat we de reis maakten, probeerde ik via allerlei kanalen in contact te komen met het bisdom.Ik wilde voorkomen dat we bij het terrein zouden aankomen en daar op een gesloten toegangspoort zou stuiten.Maar wat ik ook deed, het bleef volkomen stil.En dus waagden we het er gewoon maar op.Want deze filmlocatie uit Rain Man stond eigenlijk al sinds het begin van de filmreizen op mijn lijstje.Tot ik in ergens in 2007 las dat de beroemde bomenrij uit Rain Man gekapt zou gaan worden.De 70 jaar oude moeraseiken waren ziek en moesten allemaal tegen de vlakte.Weg iconische filmlocatie.Weg kans om de locatie uit Rain Man te ervaren zoals in de film.Toch bleef de filmlocatie elke keer als een knipperend pinnetje in Google Maps terugkomen.Er was tenslotte toch ook nog dat mooie gebouw aan het einde van die oprijlaan?Ik wist dat er nieuwe bomen waren gepland en dat de moeraseiken te boek staan als een van de snelstgroeiende eikensoorten.Het was dus vooral een kwestie van hoe groot die inmiddels zouden zijn bij een bezoek.Maar ja, dan nog, zouden we het terrein wel opmogen?Dat bleek geen enkel probleem te zijn.Het bezoek aan het voormalige St Anne Convent was echt fantastisch, ook al waren de bomen nog niet volgroeid en zijn we het hoofdgebouw niet eens in geweest.Maar die minuten daar bij het gebouw uit de film en vooral die wandeling over de oprijlaan, die pakken ze niet meer af, zeker niet met die muziek erbij...
Van de reis langs de filmlocaties weer even naar de oorsprong van de film.Het script van Barry Morrow lag eind 1986 bij United Artists te wachten op een regisseur.Aan het einde van dat jaar bleek dat Martin Brest met de film aan de slag wilde.Brest was op dat moment vooral bekend als de regisseur van Beverly Hills Cop met Eddie Murphy.Geweldige films als Midnight Run en Scent of a Woman moest hij toen nog maken.Toch ging het ergens in 1987 helemaal mis, want Brest besloot zich terug te trekken als regisseur.Volgens de verhalen vanwege problemen met het script.De oplossing kwam uit een hoek waar hij in deze podcast verdacht vaak vandaan komt.Uit de hoek van Steven Spielberg.De sterregisseur gaf aan Rain Man te willen regisseren en benaderde Ronald Bass voor een extra bewerking van het script.Dat was een bijzondere keuze want Bass had op dat moment eigenlijk alleen Black Widow en de Coppola-film Gardens of Stone op zijn naam staan.Het leidde tot een periode van een half jaar waarin Spielberg en Bass intensief aan het script werkten.Maar alsof de duvel ermee speelde, moest ook Spielberg zich onverwacht terugtrekken.Hij had zijn vriend George Lucas in een eerder stadium toegezegd de derde Indiana Jones te zullen regisseren als die film in beweging kwam.En dat moment diende zich aan in 1988.Rain Man zat daardoor opnieuw zonder regisseur.Sydney Pollack – maker van onder meer Out of Africa – sprong in de bres.Maar ook zijn betrokkenheid was van korte duur.Begin ‘88 doken opeens de namen van producent Mark Johnson en regisseur Barry Levinson op.Zij maakten samen eerder Diner, Tin Men en Good Morning, Vietnam.En kende elkaar daardoor door en door.En dat was maar goed ook, want Johnson en Levinson kregen slechts negen weken de tijd om zich voor te bereiden.MGM United Artists wilde namelijk dat de opnamen al in mei ‘88 begonnen.De druk op de ketel werd mede veroorzaakt door een dreigende staking van The Writer’s Guild of America.Het zorge3 ervoor dat Hollywood op 7 maart 1988 op slot ging.De staking, die uiteindelijk 153 dagen zou duren, legde allerlei filmprojecten stil.Alleen de projecten met een ‘finished script’ konden door, waaronder het door Ronald Bass bewerkte scenario van Barry Morrow.Het lukte regisseur Barry Levinson en producent Mark Johnson om de boel rond te krijgen.Samen met production designer Ida Random en cameraman John Seale begonnen ze op 2 mei ‘88 aan de opnamen van Rain Man in Cincinnati in Ohio.
Als Charlie, Susanne en Raymond Wallbrook achter zich laten rijden ze over de werkelijk fantastische John A. Roebling bridge Cincinnati binnen.Die naam komt je heel misschien bekend voor als je ooit in New York bent geweest en the Brooklyn Bridge hebt bezocht.Die brug is van dezelfde architect, en ze lijken ook op elkaar.Sterker nog, ze werden vlak na elkaar gebouwd, waarbij die in Cinecinnati er net even eerder stond: in 1866.Het drietal overnacht in Cincinnati bij wat nu bekend is als het Cincinnati Children's Vernon Manor, onderdeel van een kinderziekenhuis, maar wat ooit een hotel was.Het komt tot een botsing en Susanne besluit Charlie en Raymond achter te laten omdat ze Charlie’s motieven niet zuiver vindt.De scenes in de hotelkamer werden niet in Vernon Manor opgenomen, maar in de studios van Cincinatti’s WCET in het centrum van de stad.De volgende dag denkt Charlie met Raymond het vliegtuig naar LA te kunnen nemen.Maar ook dat gaat niet zoals gepland..
Raymond weet heel duidelijk te maken dat er niet gevlogen gaat worden, en dus moeten de twee broers de rit naar LA met de auto afleggen,al kan ik mij een slechtere manier bedenken dan een reis in een prachtige Buick Roadmaster convertible uit 1949.Voordat ik je zo wat over die auto vertel, eerst nog even over die scene op de luchthaven.Ik weet eerlijk gezegd niet of het locatiescout R.J. Cavallaro was die het plekje destijds vond.Maar in de film zie je op de luchthaven heel kort een prachtig kunstwerk aan de muur.Raymond zit ervoor als Charlie aan de telefoon is.Het kunstwerk is een eerbetoon aan de Amerikaanse industriearbeiders.Het werd in 1933 werd gemaakt door art deco artiest Winold Reiss.Tegenwoordig hangt het werk niet meer op de luchthaven.In 2016 is het naar het centrum van Cincinnati verhuist en het hangt – achter glas – aan de muur van het conventiecentrum.
En dan nu die prachtige auto.Er werden in de jaren 40 slechts iets meer dan 8.000 exemplaren gemaakt van de Buick Roadmater Convertible die je in de film ziet.Voor de opnamen werden er twee exemplaren aangeschaft.Na afloop kocht Barry Levinson er een van.De andere werd meegenomen door Dustin Hoffman.Die was jarenlang eigenaar tot hij hem in januari 2022 besloot te verkopen via een veiling.De verwachte opbrengst lag tussen 150 en 250.000 dollar.Maar de koper moest er in totaal 335.000 dollar voor neerleggen om zich eigenaar van de auto te kunnen noemen.Goed, waar was ik gebleven?De mannen gaan onderweg naar LA.De eerste overnachting is in een weinig zeggend motel vlakbij Metamore in de staat Indiana.Destijds was het een motel, tegenwoordig zit er een religieus centrum in.De volgende plaats die ze aandoen is Guthrie in Oklahoma, toch al wel weer zo’n 1300 kilometer verderop.Het is in dat stadje dat Charlie besluit om naar een dokter te gaan om te horen wat er werkelijk met zijn broer aan de hand is.Hij doet dat kort nadat Raymond besloot om midden op de straat - op het zebrapad - stil te blijven staan omdat het stoplicht opeens aangaf: don’t walk!Oklahoma is ook de staat waar Charlie opnieuw op zoek gaat naar een telefooncel.Want ja hé, het is 1988…In de middle of nowhere, op de hoek van highway 152 en highway 37, kruipen de twee broers bij een tankstation in een telefooncel, en weet Raymond zich niet in te houden...
Die scene was niet gescript en beide acteurs bleven briljant genoeg in hun rol.Hoffman gaf  later toe dat het echt een ongelukje was, maar het pakte geweldig uit…
Korte tijd later stoppen ze – opnieuw in de middle of nowhere – bij een huis omdat Raymond doordraait als hij niet om precies 4 uur voor de tv zit om naar zijn favoriete programma te kijken.Dat huis ligt ook aan Highway 37 vlakbij het plaatsje Hinton.De kinderen met wie Raymond in de scene TV kijkt waren de kinderen van een actrices die auditie kwam doen voor de rol van de vrouw op de boederij.Er stonden maar twee kinderen voor de scene gepland, maar toen Barry Levinson alle zes de kinderen bij elkaar zag, besloot hij ze allemaal een rolletje te geven.
Het heeft niet veel zin om op zoek te gaan naar het motel waarin Charlie en Raymond daarna overnachten.Want het Big 8$ Motel in El Reno – en dus niet Amarillo Texas zoals de film doet voorstellen - bestaat niet meer.Het is de locatie waarin Charlie er in een ontroerend mooie scene achterkomt dat Raymond de Rain Man is die hij zich vaag herinnert.Je denkt bij Rain Man al snel aan acteur Dustin Hoffman.Maar hij was niet de eerste acteur die in de stukken voorkomt.Volgens de verhalen werden de broers Dennis en Randy Quaid als eerste met de rollen in verband gebracht.Wat op zich ook niet vreemd was omdat Dennis Quaid ook al te zien was geweest in de TV Film Bill naar dat allereerste verhaal van Barry Morrow waar ik je over vertelde.Ook Mel Gibson en Mickey Rourke komen in de verhalen voor, maar zij wezen het project allebei van de hand.Toen Hoffman de film uiteindelijk werd aangeboden, was dat niet voor de rol van Raymond, maar voor die van Charlie.Voor de rol van Raymond werd er eerst aan een andere acteur gedacht.Dat was Bill Murray.Maar Murray had geen trek in de film.Hoffman bleek bij nader inzien veel geïnteresseerder in de rol van Raymond.Maar hij twijfelde er ook enorm over.Tijdens de opnamen zou hij nog tegen regisseur Levinson hebben gezegd:"Get Richard Dreyfuss, get somebody, Barry, because this is the worst work of my life."Nog geen jaar later, op 29 maart 1989 won Hoffman de Oscar voor Beste Acteur voor Rain Man.
Tom Cruise vertelde vorig jaar tijdens een interview in Londen hoe hij destijds aan de rol in Rain Man kwam.Het is een mooi verhaal.Cruise was samen met zijn zus uit eten in New York toen zij Dustin Hoffman in het restaurant zag.Cruise had kort daarvoor Risky Business gemaakt en was nog geen grote naam.Zijn zus spoorde hem aan naar Hoffman te gaan en zich voor te stellen.Maar dat wilde Cruise onder geen beding.Pas toen zijn zus dreigde het voor hem te doen, stelde hij zich aarzelend voor aan de grote Hoffman die hem verrassend genoeg onmiddellijk herkende.Hoffman nodigde Cruise en zijn zus uit voor het toneelstuk The Death of a Salesman waarin hij de hoofdrol speelde.Na afloop van het optreden spraken ze elkaar achter de schermen.Bij dat afscheid zei Hoffman: “I want to make a movie with you!”Een jaar later stuurde hij het script van Rain Man naar Tom Cruise.De rest, is geschiedenis...
De volgende stop tijdens de reis naar LA brengt de broers naar Nevada.Charlie heeft ontdekt dat Raymond een meester is in tellen,en dat kan hen goed van pas komen in de gokstad bij uitstek, Las Vegas.Ze kopen allebei een mooi pak en nemen plaats aan de Black Jack tafel…Het levert een beroemde scene op van Dustin Hoffman en Tom Cruise op een roltrap in Caesar’s Palace.De roltrap verdween toen Caesar’s Palace het conferentiecentrum in 2009 renoveerde.Maar de royale suite waar ze daarna in verblijven - en hun misschien nog wel beroemdere dans doen voor de glazen wand met uitzicht op Las Vegas - is er nog wel.Ik ben zelf niet in de suite geweest, maar dankzij het geweldige uitzoekwerk van collega set-jetter Lindsay Blake van Iamnotastalker.com weten we dat de kamer een tijdlang bekend stond onder de naam The Emperors Suite.In de film was het kamer 7416, maar in werkelijk ging hij schuil achter nummer 6316.Er is het nodige gerenoveerd, maar bij de shownotes heb ik een link gezet waarmee je kunt rondkijken in wat tegenwoordig de Colosseum Flavian Sky Suite is.Voor het geval dat je ooit 5.000 dollar wint in het casino van Caesars Palace en er in Rain Man stijl wilt overnachten en kunnen dansen op At Last van Eta James…Het bezoek aan Vegas en dit nummer van de soundtrack brengt me nog even bij de muziek van Hans Zimmer.Rain Man was het kantelpunt voor de carrière van de uit Duitsland afkomstige Zimmer.Hij maakte in 1979 weliswaar deelt uit van The Buggles dat een hit had met het nummer Video Killed the Radio Star, maar in filmland viel de jonge Hans Zimmer nog niet echt op.Totdat hij in 1988 de score mocht schrijven voor de anti-apartheidfilm A World Apart.Volgens de verhalen was het Barry Levinsons vrouw, Diane Rhodes die haar echtgenoot op de muziek attendeerde.Levinson viel er zelf ook voor en Zimmer kreeg de klus.Hij koos naar eigen zeggen niet voor de klanken van gitaren en strijkers, maar voor geluiden uit een voor Raymond totaal vreemde wereld.Het leverde hem een jaar later direct een Oscarnominatie op.“And suddenly, I could pay my bills!”, aldus Zimmer.Na Las Vegas maken de twee broers nog een stop in Palm Springs bij een tankstation met de naam Windy Cove.En uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat het er inderdaad behoorlijk waait.Het is ook niet zo vreemd dat ze er vlakbij een van de grootste windmolenparken in Californië hebben gebouwd… dat later ook nog is gebruikt in de derde Mission: Impossiblefilm, maar dat is weer een ander verhaal.
Na een lange reis komen de broers en Susanne – die zich in Vegas weer bij hen heeft gevoegd – aan in LA.In werkelijkheid is het South Beacon Street in San Pedro, ten zuiden van LA.Overigens echt maar een paar minuutjes rijden van het huis van Penny in Top Gun Maverick, maar ook dat is een ander verhaal!De slotscène van Rain Man werd gefilmd op het treinstation van Santa Ana, ook weer ten zuiden van Los Angeles.Charlie is inmiddels bij zinnen gekomen en na een goed gesprek met de artsen beseft hij dat Raymond op Wallbrook thuishoort.Hij begeleidt hem naar het station waar Dr. Brunner op hen staat te wachten.
De rol van Dr. Brunner werd trouwens gespeeld door Gerard R. Molen, die later nog een heleboel, hele bekende Hollywoodfilms zou produceren.En dan is het tijd om afscheid te nemen…
Rain Man beleefde zijn premiere op 12 december 1988 in New York, om een paar dagen later in een groot aantal bioscopen te gaan draaien.Elke twijfel die er nog was, werd weggeslagen toen de film in de eerste weken van release meer dan 42 miljoen dollar opbracht.Een mooi resultaat voor Levinson die de film, die was begroot op 25 miljoen dollar, zelfs nog 2,5 miljoen onder budget had ingeleverd.In Nederland zou Rain Man pas op 23 maart van 1989 uitgaan.Dat was een week voordat de film vier Oscars won, nadat er eerder 8 nominaties in de wacht waren gesleept.De film kreeg de prijs in de categorie Beste Script, Beste Regisseur, Beste Acteur en Beste Film.Het heeft er vast ook aan bijgedragen dat de film in ons land in 1989 meer dan 1,1 miljoen bioscoopbezoekers op de been wist te brengen.
Toen ik aan het begin van de podcast vertelde dat ik de reis van Charlie en Raymond in de juiste volgorde zou vertellen, maakte ik een leugentje om bestwil.De film opent namelijk niet in Cincinnati, maar in de haven van San Pedro in California, als autohandelaar Charlie de dure auto’s uitgeladen ziet worden terwijl we het nummer Iko Iko van The Belle Stars horen.Het is een nummer dat Tom Cruise een paar jaar later nog een keer zal laten gebruiken.Dan voor de openingsscène van de tweede Mission: Impossible film.Mar ook dat is weer een ander verhaal.
En dan is er nog één locatie waar ik het over wil hebben.En daarvoor gaan we wel weer naar de andere kant van het land.bJe hebt - als je een beetje bekend bent met de film en goed hebt opgelet – nog een hele kenmerkende scene uit Rain Man gemist.
Jawel, het is de scene waarbij Raymond in het restaurant het precieze aantal tandenstokers weet te noemen dat uit het doosje op de grond valt.Het is een van zijn bijzondere eigenschappen.De scene werd gefilmd in Pompilio’s, een Italiaans familierestaurant in Newport in Kentucky aan de zuidkant van de Ohio River.Je rijdt de stad zo binnen als je vanuit Cincinnati de rivier oversteekt via een van de bruggen.Het leek mij een leuk idee om er ’s avonds te gaan eten.We hadden tenslotte toch een hotel aan de zuidkant van de rivier en konden er binnen een paar minuten naar toe rijden.Toen we door de serveerster werden meegenomen naar onze tafel, had ik al snel in de gaten dat het helemaal aan de andere kant van het nog vrij grote restaurant was.En dat we dus niet in de hoek, vlakbij de entree en de bar zaten waar ze in mei 1988 voor Rain Man hadden gefilmd.Na het eten besloten we het restaurant daarom niet te verlaten, maar plaats te nemen aan de bar voor nog een drankje.Pas toen werd me pas duidelijk de kenmerkende vloer uit de film – waar je de tandenstokers op ziet liggen – geen spat was veranderd.En dat aan de wand – ondanks het mobiele tijdperk waarin we leven - nog steeds de telefoon hing die Tom Cruise in de film gebruikt om tegen Dr Brunner te zeggen…Het moet de dame achter de bar zijn opgevallen.Ze vertelde uit zichzelf dat er nog dagelijks mensen een foto maken bij de telefoon vanwege de scene in de film.We raakten met haar in gesprek, en al snel kwam deze Christine met het verhaal over het restaurant dat in 1933 was geopend door de uit Italië afkomstige John Pompilio.En hoe de afschaffing van de drooglegging in datzelfde jaar veel had betekend voor het beginnende restaurant.Pompilio’s was de eerste plek in Kentucky waar legaal alcohol mocht worden geschonken.Het was echt weer zo’n feitje waar Amerikanen dol op zijn...De grondlegger John Pompilio en zijn vrouw en kinderen zouden het restaurant tot 1982 runnen.Toen werd het overgenomen door de Mazzei-familie.De huidige eigenaar was de kleinzoon van de man die het runde toen de filmopnamen er plaatsvonden.De familie besefte zich van meet af aan heel goed wat de film voor het restaurant betekende.Daarom werd er tot 2005 elk jaar een fundraiser georganiseerd om geld op te halen voor voorlichting over én hulp bij autisme, zo vertelde Christine.Ze drukte me tot slot een menukaart van Pompilio’s in mijn handen waar de hele geschiedenis met foto’s en al ook op stond.‘Take it with you, and we really hope to see you again!” zei ze.Toen we Pompilio’s uiteindelijk verlieten besefte ik mij voor de zoveelste keer dat je niet alleen altijd nieuwsgierig moet blijven naar wat er achter gesloten deuren zit, maar je ook de gesprekken met mensen ter plaatse niet uit de weg moet gaan.Want alleen dan hoor je de mooiste verhalen,en komen de mooiste, blijvende herinneringen tot stand...
Dat was 'm weer. Je luisterde naar een aflevering van Fantastische Filmlocaties.Mijn naam is Jeroen Huijsdens.Alle informatie uit deze aflevering staat zoals gebruikelijk weer op de speciale filmpagina op de website fantastischefilmlocaties.nl.Schrijf je daar dan gelijk in voor mijn nieuwsbrief,als je dat tenminste nog niet hebt gedaan.Doet mij daarnaast ook een plezier en abonneer op deze podcast bij jouw favoriete podcast app.En deel lekker veel sterren uit op Apple Podcasts en Spotify en laat een review achter.Want dan komen ook anderen de podcast sneller tegen omdat hij dan eerder wordt aanbevolen.Zo, dat was 'm weer voor deze keer.Ontzettend bedankt voor het luisteren én ik zeg opnieuw: tot de volgende keer!