Betoverende muziek en locaties uit de film over Beethoven

Snijd het onderwerp beroemde films over bekende componisten aan en negen van de tien mensen beginnen over Amadeus, de veelvoudig Oscarwinnaar uit 1984. Maar wist je dat Gary Oldman precies tien jaar later in de huid kroop van die ándere muzikale reus: Ludwig van Beethoven? De film Immortal Beloved van regisseur Bernard Rose werd niet zo’n groot succes als Amadeus. Maar de magistrale muziek, het weergaloze acteren van Oldman én de adembenemende filmlocaties zorgen voor scènes die je nooit meer loslaten.

De aflevering is ook op andere platformen te vinden die de RSS-feed van Springcast oppakken.

Immortal Beloved / copyright Columbia Pictures, Icon Productions

Sceen-it.com: de filmlocaties met handige GPS-locaties
Playlist Spotify met muziek uit Fantastische Filmlocaties
Staatsbibliotheek Berlijn
De brief aan de Immortal Beloved in de bibliotheek in Berlijn
Paleis van de Aartsbisschop in Kromeriz
Het Paleis van Buchlovice
Slot Milotice
Nationale Openlucht Museum van Vysočina
Waldstein Palace in Praag
The Strahov Abbey in Praag
Estates Theatre in Praag
Jaroměřice nad Rokytnou Palace

Ontdek de verhalen achter de schermen, bekijk prachtige afbeeldingen van de locaties en laat je inspireren door de magie van de filmwereld.

Reacties op deze aflevering zijn meer dan welkom! Als er hieronder nog geen reactie staat, betekent dat natuurlijk niet dat jij niet de eerste niet kunt zijn...

Ken je dat gevoel?
Dat je een scene in een film ziet die je echt raakt?
En dat je er altijd aan terugdenkt als die film om wat voor reden dan ook weer in de beeld komt?
Ook al zou je film niet direct in je lijstje met beste films ooit zetten?
Ik heb dat bij die film over die wereldberoemde componist die worstelt met het feit dat hij zijn eigen muziek niet meer kan horen.

Je luistert naar Fantastische Filmlocaties, dé podcast over films en de locaties waar ze werden opgenomen.
Ook in deze aflevering ga je weer dingen horen die je nog niet wist,
over de film die aan bod komt, over de mensen die hem maakten én over de locaties waar hij werden opgenomen.
Met mijn verhalen probeer ik je ondertussen duidelijk te kunnen maken waarom ik het zo leuk vind om filmlocaties te bezoeken.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens en in deze aflevering gaan we naar Tsjechië om je mooie verhalen te vertellen over Immortal Beloved.
 
Je vraagt je misschien af, zeg Jeroen, leuk een aflevering over Immortal Beloved.
Maar was het niet veel beter geweest om er eerst een te maken over Amadeus?
Dat is a) een bekendere en populairdere film,
b) hij heeft meer prijzen gewonnen
en c) de filmlocaties zijn zeker net zo mooi…
Ja, dat had gekund en ik heb het ook zeker overwogen.
Zeker toen ik hoorde dat Amadeus zou terugkeren naar de Nederlandse filmtheaters.
Maar laat ik het zo formuleren: de goden waren me deze keer niet welgezind.
Dus heb ik de verhalen die ik er wel zeker over te vertellen heb, even geparkeerd.
Voor een andere keer misschien.
Bovendien zit er een scène in Immortal Beloved die mij al jaren achtervolgt.
En toen ik de locatie daarvan een tijdje terug ook zag in de film The Promised Land met Mads Mikkelsen, wist ik zeker dat ik er een keer een aflevering over wilde maken.
Het recente bezoek aan Oost Duitsland en Tsjechië was dé gelegenheid om de locatie te bezoeken.
Maar daarover zo meer.
Immortal Beloved is geen klassieke biopic die Beethovens leven van A tot Z uit de doeken doet.
In plaats daarvan volgt de film een opzet die wat weg heeft Citizen Kane, de legendarische film van Orson Welles.
Die opzet is dat er na de dood van een bekendheid onderzoek wordt gedaan naar de betekenis van iets mysterieus dat hij heeft achtergelaten.
Bij Citizen Kane is dat het laatste woord dat Kane uitspreekt, namelijk "Rosebud".
Bij Immortal Beloved is dat een geheimzinnige brief die Beethoven achterlaat.
Goed, het verhaal:
Als Ludwig van Beethoven in 1827 sterft wil zijn secretaris Anton Schindler zijn zaken netjes afhandelen.
In de spullen van de grote componist wordt een liefdesbrief gevonden gericht aan zijn Immortal Beloved.
Schindler begint een zoektocht om te achterhalen voor wie de brief bedoeld was en welk verhaal er achter schuilgaat.
Geen gemakkelijk opgave, want er waren verschillende vrouwen in het turbulente leven van Beethoven.
Gaandeweg wordt duidelijk dat er een paar vrouwen zijn die het meeste voor de brief in aanmerking komen.
En wordt ook duidelijk waar Beethoven zelf mee worstelde.

Even voor alle duidelijkheid: de brief die Beethoven schreef is geen fictie.
Die brief is echt.
Hij bestaat uit tien met potlood beschreven pagina's en is gericht aan de Unsterbliche Geliebte – the Immortal Beloved.
De echte brief ligt in tegenstelling tot berichten die je online tegen kunt komen, niet in zijn geboortestad Bonn in Duitsland in een museum, maar in een beveiligde klimaatkluis in de Staatsbibliotheek van Berlijn.
Net als de originele partituur van Beethovens Negende Symfonie trouwens,
waarover straks meer…

De brief werd in werkelijkheid, zoals de film ook laat zien, gevonden tussen de spullen van Beethoven na diens overlijden in 1827.
Via zijn secretaris Anton Schindler, diens zus en later een Tsjechische verzamelaar kwam de brief in 1880 terecht in de Duitse staatsbibliotheek.
So far so good wat de film betreft, maar wat regisseur Bernard Rose door Beethoven-onderzoekers wel erg kwalijk is genomen is de stelligheid waarmee hij in de film en daarna beweerde dat de jongen in de film Beethovens zoon zou zijn.

Laat ik daar maar niet te veel over uitweiden,
en je wat meer vertellen over de leuke kant van de filmproductie: de eerste filmlocaties.
Immortal Beloved werd van mei tot en met juli 1994 opgenomen in Tsjechië.
Regisseur Bernard Rose en producent Bruce Davey kozen er bewust voor om voor de opnamen niet naar Wenen te gaan, de stad waar Beethoven het grootste deel van zijn leven woonde en werkte.
Wenen was "te schoon, te gerestaureerd” en werd “te veel overspoeld door gele trams en moderne straatlantaarns", aldus Rose in een interview terugkijkend op de opnamen.
Er werd voor Praag en enkele andere Tsjechische steden gekozen omdat de verschillende locaties goed konden doorgaan voor het Oostenrijk van het einde van de 18e en begin 19e eeuw.
En Tsjechië bleek – zo aan het begin van die jaren 90 - goed betaalbaar.
Drie prachtige locaties waar ik tijdens onze filmreis helaas niet in de buurt kwam, maar waar wel werd gefilmd, zijn het Paleis van de Aartsbisschop in Kromeriz, het Paleis van Buchlovice en het slot Milotice.
De drie locaties liggen op slechts 1 uur rijden van elkaar, maar ze lagen echt helemaal uit de route in het Oostelijke deel van Tsjechië.
Maar, dat doet niks af aan de locaties zelf: die zijn echt prachtig.
Het Paleis van de Aartsbisschop in Kromeriz werd in de film onder meer gebruikt als het hotel in Karlsbad waar Beethoven zijn ‘immortal beloved’ misloopt.
En waar tijdens een desastreus concert blijkt hoe Beethovens doofheid hem nekt.
Mocht je het kasteel waarin dat werd gefilmd zelf een keer bezoeken, weet dan dat je daarvoor in de Grote Zaal - oftewel de Troonzaal - van het paleis moet zijn.
Al is het alleen al omdat ook Amadeus er werd gefilmd en je dan gelijk twee vliegen in een klap slaat.
Het iets Zuidelijker gelegen kasteel van Buchlovice zit wat minder prominent in de film.
Het is het paleis dat in de film wordt bewoond door Anna-Marie Erdödy, gespeeld door Isabella Rossellini.
De buitenkant komt onder meer in beeld als de troepen van Napoleon een aanval uitvoeren op Wenen en het paleis onder vuur komt te liggen.
Als gevolg daarvan komt Erdödy’s zoon om het leven, waarna Beethoven haar probeert te troosten met een speciaal gecomponeerd muziekstuk.
Op die scene kom ik straks nog even terug, omdat de interieuropnamen ergens anders plaatsvonden,
op een plek waar ik wél ben geweest...
De derde locatie die ik in deze opsomming nog even wil noemen is Slot Milotice.
Ook dat ligt weer iets zuidelijker dan de vorige twee locaties .
Het kasteel, dat z’n huidige vorm kreeg in de 18e eeuw, werd gebruikt voor het filmen van in totaal twee concerten, beide in de mooie tuin van het kasteel.

Het verhaal over de oorsprong van Immortal Beloved begint begin jaren 90 bij de in Londen geboren Bernard Rose.
Rose zou de film niet alleen regisseren, maar ook het scenario ervan schrijven.
Je moet de voorgeschiedenis van Bernard Rose kennen om te snappen dat het niet vanzelfsprekend was dat hij in ‘93 een film over Beethoven mocht maken.
Zijn eerste opvallende stappen in de mediawereld zette Rose in het gezelschap van Jim Henson, de legendarische man achter The Muppets.
Rose werkte als een soort van manusje-van-alles mee aan The Muppet Show en raakte via die weg in 1982 ook betrokken bij de Hensonfilm The Dark Crystal.
Maar echt opvallen deed Rose als maker van videoclips in de jaren 80.
Zo regisseerde hij de clip voor Red Red Wine van UB40,
en die van het nummer Relax van Frankie Goes to Hollywood.
Maar Rose was ook de man achter de video van dit nummer...

Smalltown Boy was de debuutsingle van The Bronski Beat in mei 1984.
Ze scoorden er een reusachtige hit mee.

In de jaren daarna maakte Bernard Rose vooral naam met de horrorfilms.
Paperhouse en Candyman zijn de twee meest opvallende.
Daardoor dreigde Rose alleen erg in een bepaald genrehoekje te komen.
Toen hij dan ook met zijn juridisch adviseur sprak over het plan om een film over Beethoven te maken, overtuigde die hem ervan om niet de route langs de grote Hollywoodstudios te nemen.
In plaats daarvan verwees die hem naar Bruce Davey.
Davey was een voormalig registeraccount die filmproducent was geworden door in 1989 samen met superster Mel Gibson de onafhankelijke productiemaatschappij Icon Productions op te richten.
Het doel van Icon was om films te financieren en te produceren die door de grote studio's als te risicovol werden gezien.
Films die aan het begin van de jaren 90 bij Icon vandaan kwamen waren onder meer Hamlet, Forever Young en Braveheart, allemaal films met Mel Gibson in de hoofdrol.
Bruce Davey stond open voor een ontbijtafspraak met Bernard Rose.
Tijdens dat ontbijt pitchte die de verhaal van Immortal Beloved.
Davey vond het een geweldig idee.
Hij stelde voor direct een lunchafspraak met Mel Gibson in te plannen.
Toen die het filmidee voorgelegd kreeg zei hij: “Let’s do it! What do you need?”
Waarop Rose antwoordde: “Laat me eerst naar Wenen gaan en onderzoek doen”.
Enkele weken later zat Bernard Rose al in het vliegtuig naar de Oostenrijkse hoofdstad.

Een flink deel van de locaties van Immortal Beloved werd door regisseur Bernard Rose en production designer Jiří Hlupý gevonden in de Tsjechische hoofdstad Praag.
Ik geef je daar zo wat prachtige voorbeelden van.
Maar ik wil je voor de volledigheid ook nog wijzen op de locatie waar de Nederlandse inbreng in de film zich laat gelden.
Jeroen Krabbé en Johanna ter Steege spelen twee prominente rollen in Immortal Beloved.
Een van de scenes waarin zij samen zitten, werd gefilmd in het Nationale Openlucht Museum van Vysočina dat ten oosten van Praag ligt.

En dan nu de locaties in die stad.
Het zijn stuk voor stuk locaties die ik je kan aanraden voor een bezoek.
De eerste is uit de openingsscène als we zien dat de begrafenis van Beethoven uitloopt op een massale steunbetuiging van de bevolking van Wenen.
Dat werd gefilmd op het plein voor de deur van de National Gallery, schuin tegenover de Praagse burcht.
Bij het zien van die scene is het altijd weer goed om te beseffen dat het werd gefilmd door tientallen zo niet honderden figuranten op de been te brengen.
De kerkdienst die volgt werd gefilmd in de prachtige St. Nicholas kerk op zo’n tien minuten lopen van het plein waar ik het net over had.
Als je na een bezoek daaraan weer tien minuten verder loopt ben je al bij Waldstein Palace.
Dat is het vroegere paleis waar tegenwoordig de Senaat van het Tsjechische parlement in zit.
Je kunt er rondleidingen krijgen, maar die heb je voor het zien van de filmlocaties eigenlijk niet nodig.
Immortal Beloved werd – net als Amadeus trouwens – in de tuin van het paleis gefilmd.
En daar kun je – als je de deurtjes weet te vinden – in de zomermaanden gewoon vrijelijk naar binnen lopen.
Doe dat dan wel weer voordat de toeristenmassa is uitgeslapen, want je wilt de Sala Terrana gewoon op je gemak kunnen bezoeken.
En dan zijn er in Praag nog twee fantastische locaties, die weliswaar kort in de film zitten, maar zo de moeite waard zijn.
Het zijn de twee zalen van het Strahov-klooster.
Dat ligt het verste uit het stadscentrum, maar het is de wandeling zo ontzettend waard.
De twee bibliotheekzalen – waar je niet in ma  g, maar die je wel vanaf de deur kunt bewonderen – werden ook gebruikt als filmlocatie onder meer in de James Bondfilm Casino Royale en in Amadeus.
Plan ook het bezoek aan het Strahov-klooster weer een beetje slim, want je dit is zeker een locatie die je even op je  wilt laten inwerken. 

De eerste persoon die werd aangenomen voor een rol in Immortal Beloved, was niet Gary Oldman, maar actrice Valeria Golino, die jij wellicht nog kent van Rain Man. 
Zij kende regisseur Bernard Rose al en zei daarom ‘ja’ tegen hem voordat ze zijn script had gelezen.
Golino speelt een van de drie vrouwen van wie wordt gedacht dat ze wel eens de Immortal Beloved zou kunnen zijn.
De tweede actrice die meedeed aan de film waarvan dat wordt gedacht, is Isabelle Rosellini, dochter van de grote Ingrid Bergman en regisseur Roberto Rosellini.
Isabella’s deelname aan de film leidde ertoe dat hoofdrolspeler Gary Oldman en zij verliefd werd op de set, en een relatie kregen.
Het zou geleid hebben tot een huwelijk ware het niet dat Oldman zich enige tijd later liet opnemen in een kliniek voor alcoholverslaving, en het nooit meer van een trouwpartij kwam.
De rol van de derde vrouw in de verhaallijn van de film werd gespeeld door de Nederlandse actrice Johanna ter Steege.
Ter Steege – die vooral genoemd moet worden in relatie tot de film Spoorloos uit 1988 – zette internationale stappen door in 1991 samen met Glen Close te spelen in de film Meeting Venus.
Toen zij twee jaar later werd gevraagd voor een screentest voor Immortal Beloved, vroeg ze of dat niet anders aangepakt kon worden.
Ter Steege – die er een hekel aan heeft om een screentest te moeten doen - hoopte Bernard Rose te kunnen overtuigen door een normaal gesprek te voeren met Gary Oldman.
Eventjes leek het erop dat ze erin slaagde.
Tot ze twee weken later een telefoontje kreeg of ze nog een keer naar Londen wilde komen… voor een screentest.
Jeroen Krabbé sprak Bernard Rose en producent Bruce Davey voor de eerste keer over de film in Amsterdam.
Volgens Krabbé omdat ze overwogen hem de rol van Beethoven te laten spelen.
Daarna bleef het stil.
Tot de telefoon alsnog ging en Krabbé werd gevraagd voor de rol van Schindler.
Gary Oldman werd meerdere malen gevraagd voor de hoofdrol.
Maar Oldman wees de kans om in de huid van Beethoven te kruipen tot twee keer toe af, bang als hij was dat hij na het spelen van Sid Vicious en Lee Harvey Oswald alleen maar gevraagd zou worden voor personen die echt hadden bestaan, iets spraakmakends hadden gedaan en daarna waren overleden.
Oldmans antwoord was: “Waarom vraag je Anthony Hopkins niet? Die is hier veel geschikter voor!”
Zijn manager Douglas Urbanski bleef er echter bij Oldman op aandringen zijn besluit te heroverwegen.
Wat er gebeurde dat Gary Oldman van mening veranderde, weet ik niet.
Maar duidelijk is dat zijn liefde voor muziek, en die voor klassieke muziek in het bijzonder, er wel een rol bij speelde.
Gary Oldman ging piano spelen maar bleek – naar eigen zeggen - geen buitensporig talent.
Hij sloeg de weg van acteren in.
Maar het is wel de moeite waard om te vertellen dat als je Gary Oldman in Immortal Beloved piano ziet spelen, hij de stukken op de set wel echt speelde.
Op de soundtrack is het de Amerikaanse concertpianist Murray Perahia die de stukken van Beethoven speelt, waaronder de Mondschein Sonate en dit pianostuk…

Nu ik toch bij de muziek ben aangekomen, 
waarover Gary Oldman trouwens keer op keer zei dat het de echte ster van de film is:
de man die leiding had over het muzikale deel van de film was de grote Georg Solti, Sir Georg Solti.
Voor de film dirigeerde hij the London Symphony Orchestra en werkte hij naast Murray Perahia ook samen met de wereldberoemde cellist Yo-Yo Ma.
Dat brengt me gelijk naar een volgende filmlocatie.
Toen ik jaren geleden onderzoek deed, ontdekte ik dat er in het centrum van Praag een theater staat dat zowel voor filmopnamen van Amadeus als Immortal Beloved was gebruikt.
Het ging om het beroemde Estates Theatre, of zoals de Tsjechen het noemen: Stavovské divadlo.
Beroemd om vele redenen, maar vooral vanwege het feit dat Amadeus Mozart er in oktober 1787 zelf voor een volle zaal stond om er de premiere van zijn opera Don Giovanni te dirigeren.
Toen de opnamen van Immortal Beloved er meer dan 200 jaar later plaatsvonden was het theater net gerestaureerd.
Daardoor moest production designer Jiří Hlupý het theater uitrusten met honderden nepkaarsen.
Dat was om de flikkerende sfeer van de vroege 19e eeuw na te bootsen.
Want in Immortal Beloved is het de zaal waar een oude en inmiddels stokdove Beethoven een van zijn meesterwerken in premiere ziet gaan.
Het is een prachtige climax in de film.

Hoe leg ik dat nou eens even goed uit?
Kijk, mijn eerste contact met de film Immortal Beloved was de trailer die ik destijds zag.
Daarin zit een fragment dat mij onmiddellijk greep...
Dat komt omdat wij als kijker weten waar het over gaat, zodra we het horen.
De persoon in kwestie in de film weet dat overduidelijk nog niet.
Hij weet nog niet waar die tonen onderdeel van uit gaan maken,
en tot welk wereldberoemd stuk ze zullen gaan behoren!
Wacht, ik laat je het fragment Jij en ik kennen het.
Zelf als je niet van klassieke muziek houdt, ken je het.
Het is de beroemde koorfinale uit Beethovens 9e symphony, ook wel bekend als Ode to Joy;
en het is gebaseerd op het gedicht An die Freude van Friedrich Schiller.
En we kennen het vandaag de dag ook als het officiële Europese volkslied.
En het is zo geweldig!

Het muziekstuk wordt gebruikt in de finale van de film als de oude, maar dove Beethoven op het podium van het theater staat en zijn muziek voelt…
Ik hoop dat je inmiddels begrijpt waarom ik het Estates Theatre graag wilde bezoeken toen we Praag een aantal jaren geleden voor de eerste keer bezochten.
Omdat we dat deden tussen kerst en oud en nieuw was het theater alleen gesloten.
Gelukkig bood Tomáš Staněk van het theater mij een helpende hand.
Hij was zelf tijdens de feestdagen afwezig maar stuurde mij een email waarmee we ons op vrijdag 30 december konden melden bij de artiesteningang.
De beveiliging zou ons toegang verlenen en hoewel een toer niet mogelijk was, zouden we de grote zaal wel in mogen.
Toen we ons op die vrijdagochtend op de afgesproken tijd meldden, keek de bewaking - die zeer gebrekkig engels sprak - heel glazig en weinig behulpzaam.
Er was geen sprake van we naar binnen mochten, en er was hen niks bekend van toestemming.
Tot ik de email erbij pakte.
‘Vooruit, omdat de baas het goed had gevonden.’
Via de artiesteningang en een kruip-en-sluip-door-route wandelden we achter een van de bewakers aan.
Een lichtschakelaar werd omgezet, en korte tijd later stonden we opeens in de imposante zaal.
Terwijl mijn vrouw Conny de bewaker handig aan de praat hield, begaf ik me door de zaal naar het podium.
Het podium van waaruit ik een verpletterend uitzicht had op een lege, maar oh zo fantastische zaal.
Het uitzicht dat, laat ik dat vooral niet vergeten, de echte Mozart ook gehad moet hebben toen hij het publiek in oktober 1787 bedankte voor de premiere van zijn opera Don Giovanni.
En toen stond ik daar dus; op het podium waarop Gary Oldman als Beethoven het gevoel van die immense negende symfonie ondergaat.

Ik heb sinds het bezoek vaak teruggedacht aan dat ene moment.
Dat ik op dat podium stond en die prachtige zaal inkeek en mij besefte hoe het bijzonder dat was.
Het zijn de momenten die ik koester en die ik daarom een plek heb gegeven op de fotowand op mijn kantoor.

Immortal Beloved ging op 16 december 1994 in de Amerikaanse bioscopen draaien.
In Nederland ging de film pas vier maanden later uit, op 20 april 1995.
De film ontving gemengde reacties van de filmpers.
En groeide ook niet uit tot een gigantisch publiekssucces.
De film bracht slechts 10 miljoen dollar op aan de Amerikaanse bioscoopkassa’s.
Ook in het prijzencircuit gebeurde er niks substantieels;
Al waren er nog wel aanwijzingen dat Gary Oldman misschien kans zou maken op een Oscarnominatie.
Maar de concurrentie was te pittig.
Vergeet niet dat 1994 ook het jaar was van Forrest Gump, Pulp Fiction en The Shawshank Redemption.
En voor wie het nog weet: 1994 was ook het jaar waarin Oldman van het doek spatte als de corrupte DEA-agent Norman Stansfield in Luc Bessons Leon.

En dan is er nog één locatie waar ik je mee naar toe wil nemen.
Voordat ik dat doe moet ik je de setting even uitleggen.
Kijk, ik ben weg van films die scènes hebben die zó goed zijn dat je ze voor altijd met die film blijft associëren.
In Immortal Beloved zit er ook een.
Het is het moment in de film dat Beethoven wordt uitgenodigd door Giulietta Guicciardi om in haar paleis een gloednieuwe piano uit Londen te testen.
Hij krijgt alle ruimte omdat alleen te doen.
Wat ze hem niet vertelt is dat ze hem vanuit een geheime gang bespiedt.
Beethoven neemt plaats achter de piano, doet de klep half dicht en legt zijn oor op het instrument om zijn eigen spel te kunnen voelen.
En dan horen we dit…

Giulietta en haar vader komen langzaam te voorschijn zonder dat Beethoven hen in de gaten heeft.
Als zij haar hand op zijn schouder legt, schrikt hij zich te pletter, krijgt hij een woede-aanval en stormt hij de kamer uit.
Dan beseffen ze dat de grote Beethoven doof is.
Het is zo’n mooie scene dat ik er naar kan blijven kijken.

Toen ik het bezoeken van filmlocaties jaren terug serieus begon te nemen zette ik de zaal in het kasteel uit deze scene op mijn lijst om ooit een keer te bezoeken.
Het werd gedraaid in het kasteel in de Tsjechische stad Jaroměřice.
Welke steden en welke regio’s we de afgelopen jaren ook bezochten, in de buurt van Jaroměřice kwamen we niet.
Tot ik – ik meen twee jaar terug – de Deense film Promised Land met Mads Mikkelsen zag en ik in die film de kamer herkende waarin ook Immortal Beloved was gefilmd.
Toen besloot ik om de reis naar het oosten de eerstkomende keer zo te plannen dat Jaroměřice wel in het reisschema zou komen te staan.
Dat was dit voorjaar!
We zagen het geel geverfde kasteel en de aangrenzende Sint-Margarethakerk al boven de horizon uitsteken toen we door het Tsjechisch platteland vanuit het noorden naar de stad reden.
Dat was echt prachtig om te zien.
We zorgden ervoor dat we aankwamen op het moment dat het 18e eeuwse kasteel net openging.
Omdat het niet bepaald hoogseizoen was kregen we - eenmaal binnen - een privé rondleiding.
Naast de kamer waar ik zo ontzettend naar uitkeek, was er nog een ruimte in het paleis, zo had m’n onderzoek mij geleerd, die was gebruikt in de film Immortal Beloved.
Dat was de Sala Terrena die tussen 1700 en 1737 werd gebouwd.
De ruimte werd gebouwd en ingericht als een zomerzaal waar gasten konden relaxen en waar ze aan de hitte van de open tuin konden ontsnappen.
Een van de opvallende eigenschappen in de langwerpige ruimte is het prachtige plafond.
Ik verwijs je even naar de shownotes op de website voor de foto die ik ervan maakte.
In de ruimte werd de scene opgenomen waarin een ontroostbare Isabelle Rosselini een muziekstuk aangeboden krijgt door Beethoven, en het stuk gaat spelen, na te hebben gezegd:

En dan die andere zaal in het kasteel.
Daar liepen we al pratend naar binnen zonder dat ik mij ervan bewust was dat ik de ruimte al zo vroeg in de tour aangeboden zou krijgen.
Ik viel stil en raakte zelfs geëmotioneerd toen ik onze gids probeerde uit te leggen waarom ik de plek al zo lang wilde bezoeken.
Wat ik deed om het duidelijk te maken, was mijn telefoon pakken en de muziek er opnieuw door de ruimte te laten klinken.
De gids keek me eerlijk gezegd een beetje stoïcijns aan en moet bij zichzelf gedacht hebben: wat maak ik nou weer mee?
Maar dat maakte mij niks uit.
Ik kreeg waar ik voor kwam, een onvergetelijke herinnering.

Daarom was dat 'm weer. 
Je luisterde naar een aflevering van Fantastische Filmlocaties.
Mijn naam is Jeroen Huijsdens.
Alle informatie uit deze aflevering staat zoals gebruikelijk weer op de speciale filmpagina op de website fantastischefilmlocaties.nl.
Daar kun je je ook direct inschrijven voor mijn nieuwsbrief,
als je dat tenminste nog niet hebt gedaan.
En doe mij een plezier: abonneer je op deze podcast bij jouw favoriete podcast app.
En deel lekker veel sterren uit op Apple Podcasts en Spotify en laat een review achter.
Want dan komen ook anderen de podcast sneller tegen omdat hij dan eerder wordt aanbevolen.
Zo, dat was 'm weer voor deze keer.
Ontzettend bedankt voor het luisteren én ik zeg opnieuw: tot de volgende keer!