Schildpad

Het is een ongeschreven regel: eens in de zoveel tijd mag je als columnist je podium gebruiken voor eigen gewin. Graag zet ik die joker in en wil ik het in deze column hebben over The Red Turtle van Michael Dudok de Wit.

Het is een ongeschreven regel: eens in de zoveel tijd mag je als columnist je podium gebruiken voor eigen gewin. Graag zet ik die joker in en wil ik het in deze column hebben over The Red Turtle van Michael Dudok de Wit.

Ik denk dat ‘wij uit de branche’ het gemiddeld aantal filmbezoeken per persoon flink omhoog halen. En als je jarenlang twee à drie films per week bekijkt, komen films niet meer zo heftig binnen. Hoe goed ze ook zijn, kwaliteit went.
En dan is er ook nog het beroepsdeformatische, waarbij je tijdens de film al denkt aan bezoekersaantallen, en achteraf zeurt over plotgaten, acteerprestaties en wat er allemaal niet beter kon aan de film. We zijn ook niet zo snel onder de indruk van nieuwe technieken op gebied van geluid of beeld. Eigenlijk zijn we een zuur volk dat niet snel te behagen is.
Maar zo nu en dan komt er een film voorbij die je, ondanks de hoge zuurtegraad, van je sokken blaast en waarbij alle emotie die je in de voorgaande films hebt weg gedrukt, boven komt. The Red Turtle is zo’n film.

Ik laat de superlatieven aan de journalisten, maar dit is zo’n film waarvan er één per jaar wordt gemaakt en waarvan je er maar enkele in je leven uit mag brengen als distributeur. Het voelt misschien als een bescheiden compliment, maar het belangrijkste vind ik dat de film helemaal klopt, van begin tot eind. Niet te kort, niet te lang, gelijkmatig tempo, op de juiste momenten muzikale aanzet of een plotwending. De perfect hermetisch gesloten film; je ziet in alles terug dat er tien jaar aan gewerkt is. Het is als een droomsequentie waar je in wordt meegenomen en als je je erin onderdompelt, heb je een heerlijke, cinematografische ervaring.

Daarbij was ik bevoorrecht om de regisseur, Michael Dudok de Wit, een paar keer te ontmoeten en ik kan mij geen sympathieker mens voor de geest halen. Zo oprecht geïnteresseerd, betrokken en vriendelijk, zelfs na een moordend interviewschema. Dat draagt enorm bij aan de beleving van een film. Helaas heeft niet iedereen die voorgeschiedenis, maar een groot deel van dit rijke karakter zie je terug in de film.

Dus als je echt iets bijzonders wilt zien, iets dat uniek is binnen de kunstvorm waar wij allen mee werken, ga dan naar The Red Turtle. Het EK is toch afgelopen, en de Tour is overdag, dus een goed excuus heb je niet.

Still: The Red Turtle