ROBBY

Kort na mijn vorige column (lees hier) is het effect van dat onderwerp pijnlijk dichtbij gekomen. Mijn vingers branden van verlangen naar het schrijven van een vervolg maar het is in veel opzichten nog te vroeg om te reflecteren. 

Kort na mijn vorige column (lees hier) is het effect van dat onderwerp pijnlijk dichtbij gekomen. Mijn vingers branden van verlangen naar het schrijven van een vervolg maar het is in veel opzichten nog te vroeg om te reflecteren. Dus ik zat al vroeg in mijn prille columnistencarrière zonder inspiratie en de deadline kwam snel dichterbij. Toevallig had ik afgelopen zondag een middag gepland voor de tentoonstelling van Robby Müller en voor Elle. Een van de twee zou mij op voorhand voldoende inspiratie moeten geven voor 300 woorden. En zo geschiedde gelukkig. Aangezien het not done is om elkaars film en public af te branden ( wat dan vervolgens wel wordt gedaan in de wandelgangen, vooral in die van Tuschinski na een première), kies ik qua onderwerp van deze column voor Robby Müller. 

Aanvankelijk voelde de tentoonstelling afstandelijk. Ik keek naar de beelden en las de teksten en voelde weinig. Het kreeg voor mij pas schwung toen ik langs de filmpjes liep van grote cineasten ( Jarmusch, Wenders, Von Trier) die vertelden over hun samenwerking met Müller. Niet alleen interessante inzichten voor een cinefiel maar ook anekdotes over zijn werkwijze en over de man zelf. Dat hij altijd met licht aan het klooien was bijvoorbeeld. Het maakte niet uit waar, ook al was hij bij iemand te gast. Dan deed hij doodleuk de gordijnen een beetje meer open of hing een doek over een lamp. Heerlijk.

Al deze informatie op de heenweg door de expositie zorgde voor een heel ander licht op de fragmenten op de terugweg. Waar de scènes in het begin nog wat kaal over kwamen, zag ik nu opeens zijn hand en kwamen de beelden letterlijk tot leven. Vooral de scènes met de doorkijkspiegel uit Paris, Texas. Ik vond die al erg sterk, ook toen ik ze aan het begin van de tentoonstelling bekeek. Maar aan het eind, rijker door alle achtergrondinformatie, was ik blown away. 

De expositie heeft enorm mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd naar het werk van Robby Müller en heeft mij niet alleen geïnspireerd voor deze column maar ook het terugkijken van films waaraan hij heeft gewerkt. Barfly, Breaking the Waves, Dead Man, Paris, Texas; prachtige films maar na deze zondagmiddag in EYE Amsterdam kan ik niet wachten om ze nog eens, met andere ogen, te bekijken. Wat meer kan een expositie doen?