Nieuwe zaal biedt LAB111 veel extra mogelijkheden

Met een feestelijke opening is donderdagmiddag de derde zaal van filmtheater LAB111 in gebruik genomen. Hij heet LAB2, want in LAB111 zijn ze graag een beetje tegendraads. Kubrick-fans zullen zich er in elke geval reuze thuis voelen, en hoogstwaarschijnlijk alle andere LAB-bezoekers ook. ‘We willen een snoepwinkel van de filmcultuur zijn.’

‘Kijk: net een mini ZIGGO-Dome.’ Daan de Wit van LAB111 demonstreert de led-verlichting in de nieuwe zaal van het filmtheater. De aankleding is geïnspireerd op de binnenkant van computer HAL uit 2001: A Space Odyssey. Dat betekent dat een deel van de wanden bestaan uit een grid van sleuven. Daarachter aangebrachte leds dompelen de zaal in een warmrode kleur. Maar ook bewegende led-patronen zijn mogelijk, net als aan de buitenkant van de Ziggo Dome. 

Al langer wilde de directie van LAB111 - naast De Wit zijn dat Tom Ooms en Tobias de Jong – een zaal die het gat kon opvullen tussen de grote zaal (122 stoelen) en de kleine (48). Programmeur Ooms: ‘Met die extra zaal kunnen we de tijden van de voorstellingen beter spreiden en voelt het restaurant minder als een theatercafé dat leegloopt zodra de voorstelling begint. Je wilt rustig kunnen zitten eten én rustig naar de film kunnen gaan, en die balans is nu veel beter.’

De beschikbare zaalruimte in de kelder van het pand liet zich niet eenvoudig invullen, legt financieel directeur Tobias de Jong uit. ‘De meeste bioscoopzalen zijn langwerpig en hoog, deze is vierkant en laag. Je wilt voorkomen dat mensen aan de zijkant een beetje scheef moeten kijken. Dat hebben we opgelost door de voorste rij op flinke afstand van het doek te houden. Iedereen zit nu recht voor het scherm. Door die grote afstand tussen doek en eerste rij zijn dat heel gewilde plaatsen geworden. Je hebt hier geen slechte stoelen.’

Een CinemaScope-scherm en een podium maken dat LAB2 straks goed inzetbaar is voor festivals als Imagine en Camera Japan. Dat het plafond betrekkelijk laag is, stoort niet doordat de zaal zo’n intieme sfeer uitstraalt. De Jong: ‘Door met de aankleding te refereren aan 2001: A Space Odyssey hebben we de zwakte van de ruimte tot kracht gemaakt. Het is nu toch een beetje alsof je in een filmdecor zit. We noemen het al onze eigen 4DX-beleving, met alle respect voor Pathé, hahaha. Zo proberen we ons te onderscheiden.’ En het werkt, want tijdens het proefdraaien waren de voorstellingen van 2001 steevast uitverkocht.

De directie van LAB111 in Kubrick-sferen: Tom Ooms, Daan de Wit en Tobias de Jong / Foto HFN 

Als filmtheater in Amsterdam Oud-West heeft LAB111 met De Hallen een bioscoop in de buurt die veel publiek trekt. Reden voor het trio achter LAB om niet nadrukkelijk premièrefilms na te jagen, legt programmeur Ooms uit. ‘We hebben al in 2016 besloten om niet al teveel energie te steken in de race om nieuwe titels en liever een soort snoepwinkel te creëren van de filmcultuur. Laten we kijken hoe we context kunnen geven aan nieuwe releases door er oude releases bij te plaatsen, of thematische programmering te doen.’ De Jong: ‘Je hoopt dat de bezoeker voor The Matrix komt en daarna doorstroomt naar Solaris. En andersom!’  

De coronatijd gaf het drietal ook de tijd om eens goed over hun restaurant Strangelove na te denken, vertelt horeca-manager Daan de Wit. ‘We hadden een à-la-carte-menu dat liep van burgers tot ramen. Dan lukte het op drukke momenten soms niet om mensen comfortabel te voorzien van een goede maaltijd.’ De kaart is nu teruggebracht tot een selectie aan zuurdesempizza’s die met biologische wijn worden geserveerd. ‘We liggen hier wat afgelegen, maar bezoekers zijn vaak verrast als ze met ons concept kennismaken. Als het dan lukt om het eten of een drankje te combineren met films die hier draaien, voelt het voor mensen echt als een avondje uit.’  

Ooms valt hem bij. ‘Toen wij net aan het opstarten waren noemde een reisgids ons eens ‘een hidden gem’. Toen voelde dat een beetje als een belediging, maar het klopt wel. Het is even zoeken om hier te komen, maar als je er eenmaal bent wil je ook niet meer weg.’