Hup Holland Hup

We zijn een raar volk. Een volk van tegenstrijdigheden en hypes. Een volk dat bij de eerste zonnestraal in maart het terras belegert, liefst in korte broek, maar tijdens een hittegolf puffend en klagend de airco opzoekt. Dit wordt geen nieuw nummer van Fluitsma & Van Tijn, maar er moet me wel iets van het hart.

We zijn een raar volk. Een volk van tegenstrijdigheden en hypes. Een volk dat bij de eerste zonnestraal in maart het terras belegert, liefst in korte broek, maar tijdens een hittegolf puffend en klagend de airco opzoekt. Dit wordt geen nieuw nummer van Fluitsma & Van Tijn, maar er moet me wel iets van het hart.

Een typisch beeld van de afgelopen Olympische Spelen: waar een Nederlandse sporter actief was, stonden Nederlandse supporters langs de lijn, uiteraard getooid in (vaak lelijk) Oranje. Elke hockeywedstrijd leek op een thuiswedstrijd, en zelfs bij het handboogschieten hoorde je gejuich als iemand een pijl in de roos schoot.

Hoe goed hebben we het in Nederland als we zoveel geld kunnen investeren in sporters? Geld dat andere landen steken in schoon drinkwater of het bestrijden van criminaliteit.
Hoe fantastisch hebben we het als we ook nog de halve wereld overvliegen om die sporters aan te moedigen? Om daarna in polonaise in het Holland Heineken House atleten te feliciteren waar we de naam niet van kennen, maar toch keihard meehossen. Er is immers bier. En een dweilorkest. En Humberto Tan.
Terwijl even verderop gezinnen hun huis gedwongen hebben moeten verlaten om dat feestje mogelijk te maken. Maar daar laten we geen traan om. Wel om een tweede plek van Dafne. Hup Holland Hup, en anders niet.

Het besef hoe verwend we zijn komt voor mij tot uiting tijdens dit soort evenementen. Helaas is dit geen nationaal gedragen besef. Want als we op een van de drie televisies in huis zien dat er op vijftig kilometer afstand een asielzoekerscentrum komt voor mensen die huis en haard hebben moeten verlaten vanwege een angst die wij niet eens kunnen bevatten, gaan we de straat op om te protesteren.
We hebben het geweldig, maar zijn zo op onszelf gericht dat we het met niemand willen delen. De 'ander' is een scheldwoord geworden, maar tegelijk is het onze grootste angst om alleen te zijn. O, tegenstrijdigheid.

Gaat het nog over film, vraagt u zich af?
Jawel, die tegenstrijdigheid vinden we namelijk terug in de Nederlandse gang naar de bioscoop. De ene Hollywood remake trekt volle zalen, de andere (net zo goed gemaakt) gaat plat op z’n bek. De ene goed gerecenseerde arthouse-film trekt een paar duizend bezoekers, de andere zuigt wekenlang al het bezoek op. Het publiek kiest, regelmatig willekeurig, en omarmt. Het kan een film volledig kraken, maar ook tot grote hoogte laten stijgen.
We zijn een hypegevoelig volk. Als we horen dat collega’s het over de laatste aflevering van Heel Holland bakt hebben die we nog niet hebben gezien, lunchen we wel wat later. Als we besluiten in het weekend een keer vroeg naar bed te gaan, maar we zien de volgende dag op Facebook wat we hebben gemist, voelen we ons kut. We hebben er zelfs een woord voor verzonnen: FOMO, fear of missing out. Omdat we zo welvarend zijn, hebben we tijd om ons druk te maken over wat we missen. Het moet niet gekker worden.

Het kan zijn dat u dit leest tijdens de voetbalwedstrijd Nederland-Zweden. Ik kan nu al zeggen: daar mist u niks aan.