Gijs Versluys geëerd met film en feest

Hij was een van de sleutelfiguren die de Nederlandse bioscoopfilm in de jaren zeventig tot een succes maakte: producent Gijs Versluys. Voor zijn tachtigste verjaardag kreeg hij een documentaire, plus een feestelijke avond in EYE Amsterdam.

Gijs Versluys werd onlangs tachtig, reden voor zijn nicht Marjolein van Panhuys om haar oom te feliciteren met een documentaire. Na vertoning in eigen kring beleefde Gijs zondagavond een feestelijke première in EYE waarbij diverse voor de docu geïnterviewde cineasten en crewleden waren komen opdagen. Zoals Frans Weisz, die in de film Versluys een mooi compliment geeft: ‘Je was de aardigste van allemaal.’

Voorafgaande aan de film was er een Q&A waarbij Hans Beerekamp Versluys en Van Panhuys aan het woord liet. De producent vertelde hoe hij eind jaren zestig eigenlijk per toeval op de Filmacademie belandde, en ook weer via via aan zijn eerste productieklus kwam: Paranoia van talent Adriaan Ditvoorst. Hij zou jaren als productieleider werken, onder meer bij Soldaat van Oranje en Spetters, om vervolgens voor Verhoeven Flesh + Blood te produceren. Andere titels uit zijn catalogus zijn Geen paniek, De boezemvriend en Jan Rap en zijn maat. 

Wat Gijs de moeite waard maakt zijn de vele niet eerder vertelde anekdotes en de verhalen over niet gerealiseerde projecten. Een door Jan Wolkers met veel moeite geschreven eerste versie van Turks Fruit, een Agatha Christie-verfilming waarvoor Verhoeven en Versluys tevergeefs naar Egypte afreisden. Leukste verhaal ging over een ontmoeting met Barbra Streisand in Parijs waarbij Gijs en Paul met de ster en haar entourage in een duur restaurant gingen eten. Versluys kon cash de gepeperde rekening betalen omdat de Fransen geen Amerikaanse creditcards accepteerden.

Toen Gijs Versluys in de jaren tachtig met Riverside Pictures voor zichzelf was begonnen, ging hij een vruchtbare samenwerking met Frans Weisz aan. De cineast was in EYE aanwezig om zijn oude producent in het zonnetje te zetten, en hij deed dat met veel liefde. ‘Je was als een vader die vooral goedkeurend knikte’, was Weisz’ herinnering. ‘Helaas krijg je voor aardig zijn geen prijzen.’ Toch waren Leedvermaak en Havinck beiden goed voor drie onderscheidingen op de toenmalige Filmdagen.

Na afloop wilde Van Panhuys nog even kwijt dat haar oom misschien wel té aardig was geweest. ‘Als hij iets niet had dan was het een verborgen agenda. Het kwetsbare was bij hem beschermd.’ En regieassistent Jindra Markus wilde ook nog een veelzeggend detail met het publiek delen: ‘Gijs was de enige producent met wie ik ooit werkte die keurig altijd de pensioenpremies afdroeg.’

Bloemen voor de makers en de jubilaris / HFN