Fietsen naar de maan gerestaureerd

Een lang verdwenen Nederlandse speelfilm is door EYE aan de vergetelheid ontrukt. Fietsen naar de maan was in 1963 een Hollandse variant op de nouvelle vague, maar bleef een halve eeuw ongezien.

Een lang verdwenen Nederlandse speelfilm is door EYE aan de vergetelheid ontrukt. Fietsen naar de maan was in 1963 een Hollandse variant op de nouvelle vague, maar bleef een halve eeuw ongezien.

Regisseur Jef van der Heyden situeerde zijn komedie over drie zeer uiteenlopende broers (Ton Lensink, Eugene van der Heyden en Bernard Droog) in het Amsterdam van de vroege jaren zestig. Door veelvuldig gebruik van bestaande locaties volgde Van der Heyden het voorbeeld van de Franse nouvelle vague, toen schoolmakend. Door onenigheid tussen de regisseur en zijn producent P. Hans Frankfurter verdween Fietsen naar de maan echter geruisloos uit de bioscopen, om een halve eeuw niet meer vertoond te worden.

Nu is de film gerestaureerd op initiatief van zoon Guido Frankfurter. Voor de restauratie maakte EYE gebruik van een eigen - ingekorte - kopie en het intact gebleven cameranegatief, dat vorig jaar werd teruggevonden in het Stadsarchief Amsterdam. Het Filminstituut noemt Fietsen naar de maan ‘Een schitterend tijdsdocument van Amsterdam aan de vooravond van Provo, met unieke beelden van bijvoorbeeld het oude Waterlooplein.’

foto: toen al was de Amsterdamse gracht een fietsenkerkhof (archief EYE) 

Bij de première in EYE op 28 juni is een aantal leden van de originele cast en crew aanwezig, waaronder Jeroen Krabbé voor wie Fietsen destijds zijn allereerste filmoptreden was.