EYE wijdt programma aan Frans Weisz

In juli wordt hij 80 jaar, maar dat is voor hem geen reden om het rustiger aan te doen. Integendeel, regisseur Frans Weisz is nog volop aan de slag. Eind deze maand gaat zijn lang gekoesterde cine-wens, de verfilming van de Remco Campert-roman Het leven is vurrukkulluk, in première.  En Weisz is alweer druk doende met zijn volgende boekverfilming, Siegfried van Harry Mulisch. Hoogste tijd voor EYE om in februari een programma te wijden aan een van de belangrijkste na-oorlogse filmmakers van Nederland: Frans Weisz – Filmen is vurrukkulluk.

Naar aanleiding van de première van Frans Weisz' nieuwste film, Het leven is vurrukkulluk, naar de gelijknamige roman van Remco Campert uit 1961, heeft EYE een programma samengesteld rond de films van een van de belangrijkste Nederlandse filmmakers van de afgelopen vijftig jaar.

Onder de titel Frans Weisz – Filmen is vurrukkulluk is van 8 tot en met 28 februari een ruime selectie uit het oeuvre van Frans Weisz te zien, waaronder een gerestaureerde versie van zijn debuut Het gangstermeisje uit 1966. Frans Weisz zal bij veel vertoningen aanwezig zijn, soms met acteurs uit de betreffende films, en worden geïnterviewd over zijn werk.

Frans Weisz (1938) behoorde in 1958 tot de eerste lichting Filmacademiestudenten die de brave Nederlandse filmwereld nieuw leven wilde inblazen. Met zijn brutale debuut Het gangstermeisje liet hij zich inspireren door de speelsheid van de Franse nouvelle vague. Vervolgens maakte hij in de jaren zeventig publiekssuccessen als De inbreker (1972) en Rooie Sien (1975). In 1980 regisseerde Weisz een van zijn meest persoonlijke films, Charlotte, over het leven van de in Auschwitz omgekomen kunstenares Charlotte Salomon. De herinnering aan de Tweede Wereldoorlog en de joodse identiteit spelen een grote rol in zijn werk, onder andere in de joodse trilogie Leedvermaak (1989), Qui vive (2001) en Happy End (2009).

Aan het begin van zijn filmcarrière wilde Frans Weisz niets liever dan Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert verfilmen. ‘Ik las het boek toen ik op de filmschool in Rome zat’, vertelde Weisz onlangs in een interview met HFN. ‘Dit was het verhaal dat ik wilde vertellen: over de jeugd, over Amsterdam, over de prille jaren zestig.’ Maar het liep anders. Meer dan vijftig jaar na dato is het dan eindelijk gelukt, met zijn eigen zoon Géza in de hoofdrol. Weisz is dolgelukkig met het eindresultaat, al is hij gezien de status van het boek, de 'development hell' waarin de film lange tijd verkeerde, plus het feit dat zijn zoon een van de hoofdrollen speelt nog nooit eerder zó op zijn hoede geweest voor de reacties.

Het programma Frans Weisz – Filmen is vurrukkulluk wordt op 8 februari in aanwezigheid van Frans Weisz zelf geopend met een vertoning van een digitaal gerestaureerde nieuwe versie van de Werkteater-productie Een zwoele zomeravond (1982). Andere het hoogtepunten uit het programma zijn: de integrale vertoning van de trilogie Leedvermaak (1989), Qui vive (2001) en Happy End (2009) op 18 februari, en op 25 februari de vertoning van de twee films die Weisz over de joodse kunstenares Charlotte Salomon maakte: Charlotte en Leven? of Theater?

Frans Weisz – Filmen is vurrukkulluk: van 8 tot en met 28 februari 2018 in EYE, Amsterdam. Voor meer info: www.eyefilm.nl/fransweisz

Het gangstermeisje introduceerde de nouvelle vague in Nederland / EYE.