COLUMN van de hand van Thomas Fransman

Een content intro tekst. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipis cin elit. Nunc purus libero, interdum sed blandit acp retium facilisis turpis. Donec dictum neque veloran tristique egestas nulla mollis dui lorem dolor.

Dit is de eerste column in een reeks van de hand van Thomas Fransman. Columns die regelmatig in onze Nieuwsbrieven te vinden zullen zijn. Op persoonlijke titel wil hij onze lezers deelgenoot maken van zaken die hem bezighouden. Natuurlijk is hij, en zijn wij, nieuwsgierig naar jullie reacties dus... laat het ons weten.

COLUMN # 1

Onlangs zag ik in Rialto The Good, The Bad and The Ugly voor het eerst op het grote doek. Dat was al jaren een wens omdat het een van mijn lievelingsfilms is en het mij bij uitstek een film leek voor "de bioscoopervaring". En we hebben tijdens Cinema2020 allemaal gehoord wat hiervan de definitie is. Maar niet alleen vind ik het een meesterwerk, het was ook een van mijn eerste ervaringen met film. Ik had het geluk dat mijn vader cinefiel was en destijds vooral van westerns en James Bond hield. Hoe we precies aan die films kwamen moet ik nog eens navragen, in ieder geval werden ze niet illegaal gedownload. Ik vermoed dat mijn vader ze opgenomen had op een VHSband vanaf een van de negen kanalen die we toen konden ontvangen. Enfin, daar zaten we dan met de hele familie voor de beeldbuis op zaterdagavond, ik in mijn pyjama. Ik ben de jongste thuis, en dik de jongste ook, dus ik moest altijd als eerste naar bed. Vaak was dat al voordat de film werd aangezet maar soms zeurde ik zolang dat ik toch het begin mocht zien. En dat was het belangrijkst, om erbij te zijn als op 'play' werd gedrukt (toen nog door naar het apparaat te lopen) en de truc was dan om zo stil mogelijk te zitten, het liefst uit zicht. Mijn ouders gingen helemaal op in de film en merkten na verloop van tijd niet meer dat ik er nog zat, ver na bedtijd. Naar de wc gaan was dan funest, dan kwamen zij uit hun roes. Dus al op jonge leeftijd trainde ik mijn blaas wat mij nu in deze branche uitstekend van pas komt. Maar houd maar eens een nies in... 'Hatsjoe!' 'Verdomme Thomas, lig je nog niet in bed?' 'Kut...'

Zo heb ik mijn eerste nachtmerrie opgelopen, door een kogel in het voorhoofd van Klaus Kinski maar dat vond ik het meer dan waard. En zo stiekemweg heb ik heel wat films gezien en is mijn liefde voor westerns gegroeid. Die liefde bloeide weer op tijdens die avond in Rialto. Een bekabelde 35mm-kopie gaf het allemaal nog meer cachet. Drie uur lang genoot ik van Sergio Leone en de zijnen maar vooral van het laatste kwartier. De film werkt toe naar een prachtige climax op het Sad Hill kerkhof. De close-ups van de ogen, de prachtige locatie, het dilemma wie je neer moet schieten, de list van Blondie. Maar eerst en vooral de muziek: een kwartier lang Ennio Morricone in topvorm. Briljant! Kippenvel! Ik verheug mij nu al op Once upon a time in the West die later dit jaar opnieuw zal worden uitgebracht.

foto: Once upon a time in the West

Foto Thomas Fransman: Ilona van Genderen Stort