Column Thomas Fransman: Verrot

Ik zag de geweldige film Sicario: Day of the Soldado, het derde seizoen van de meesterlijke serie Gomorra, en ging naar de VR-installatie Carne y Arena. Conclusie: de wereld is verrot.

Ik zag de geweldige film Sicario: Day of the Soldado, het derde seizoen van de meesterlijke serie Gomorra, en ging naar de VR-installatie Carne y Arena. Conclusie: de wereld is verrot.

Een maand geleden kon ik dan eindelijk naar de alom geprezen virtual reality-installatie Carne y Arena, van gevierd regisseur Alejandro Iñárritu. Het was een bijzondere ervaring, die vooral in de epiloog indruk maakte. Daarin worden verhalen verteld van en door de overlevenden van de barre vlucht over de Mexicaans-Amerikaanse grens. Ik dacht dat het enkel Mexicanen waren, maar het greep mij aan om hoeveel nationaliteiten het ging, en hoe wanhopig ze waren om huis en haard te verlaten. Niet om in Amerika geluk te zoeken, maar omdat hun eigen land te onveilig was geworden om te leven, voornamelijk door bendeoorlogen om drugs.

Er zijn momenteel miljoenen mensen op de vlucht en dat doet pijn. Al die ongelijkheid in de wereld, bah. Hoe krijgen we het met z’n allen voor elkaar dat voor zoveel mensen hun thuissituatie zo uitzichtloos is dat ze alles achterlaten én bewust een gevaarlijke overtocht wagen?

Ik zal er niet te veel over verklappen, maar het VR-gedeelte van Carne y Arena speelt zich af in een woestijn. Sicario 2 opent met een scène op ogenschijnlijk dezelfde locatie. Het leek wel alsof het op precies dezelfde plek was opgenomen. Deze snoeiharde en ijzersterke film gaat ook over drugs en mensensmokkel, maar focust meer op de personages en de actie. Wat niet wegneemt dat je wel degelijk een beeld krijgt hoe vreselijk het is. Niet in de laatste plaats omdat er dus nieuwe handel in die grensgebieden ontstaat: die van mensen smokkelen. Bendes die zich verrijken door de wanhopigheid van hun eigen landgenoten. Wrang.

In de fantastische serie Gomorra blijven we veel dichter bij huis, want die speelt zich af in Napels. Het gaat in die regio ook steeds meer om mensensmokkel, maar de serie focust zich op drugs, en vooral de duistere kant van de bendeoorlogen. Als je in de wijk Secondigliano opgroeit, is je toekomst duidelijk: je draait mee in het systeem en je levensverwachting is niet bepaald hoog.

Wat deze drie gemeen hebben: ga ze kijken en ervaren. Maar ook: wat heeft drugsgebruik toch een vreselijke impact op de wereld. Al die ellende om welvarende Westerlingen een leukere avond te geven met een snuifje hier en daar. Dan kun je nog beter een pilletje nemen dat in Brabant in een kippenschuur wordt gemaakt.
Maar goed, laat ik niet afwijken van de moraal van dit verhaal: don’t do drugs (mkay).
Ik ben benieuwd hoeveel goede films, series en VR-installaties als Sicario , Gomorra en Carne y Arena er nog gemaakt moeten worden, voordat daar echt iets in verandert.