Column Thomas Fransman: TUIG

Wij van de film zoeken altijd naar manieren om de jeugd naar de bioscoop te krijgen. Dat lukt maar moeilijk. Door externe (illegale) factoren, zo denken we zelf. Maar is dat zo? Vorige week, tijdens de branchemiddag voor vertoners en distributeurs tijdens het NFF, ging het voornamelijk over: hoe bereiken we jong publiek? 

Wij van de film zoeken altijd naar manieren om de jeugd naar de bioscoop te krijgen. Dat lukt maar moeilijk. Door externe (illegale) factoren, zo denken we zelf. Maar is dat zo? Vorige week, tijdens de branchemiddag voor vertoners en distributeurs tijdens het NFF, ging het voornamelijk over: hoe bereiken we jong publiek?

De laatste vijftien jaar wordt hun aandeel in de recette namelijk steeds kleiner. Die groep is ons al langer een doorn in het oog, maar de zogenaamde Millennials (of Digital Natives of welke hippe Engelse term dan ook) de zaal in krijgen lijkt een steeds moeilijkere opgave. Ze zijn geïnteresseerd in film, maar hebben zoveel technologische mogelijkheden tot hun beschikking, al dan niet legaal, dat bioscoop niet meer de eerste keuze is.

Waar ik denk dat het mis gaat, is dat de kloof tussen jong en oud te groot is geworden. Dit werd de afgelopen maand pijnlijk duidelijk in de berichtgeving rondom de ‘treitervloggers’ in Zaandam, met als climax de uitzending van Pauw op 8 september.

Ik kan mij geen grotere kloof indenken dan die tussen hyperintellectueel Jeroen Pauw en die jongens. Zo groot dat ie onoverbrugbaar voelt en dat maakt mij verdrietig.

Begrijp mij niet verkeerd, ik keur het ook af als die jongens echt over de schreef gaan, maar ik vind de panische reacties (van de media) stuitend en polariserend. En vooral duiden op onbegrip, de basis van de problemen. Deze jongens worden niet begrepen en voelen zich niet begrepen. Daardoor ontstaat afstand, afkeer en haat, en gaan ze zich buiten de samenleving plaatsen.

Maar in plaats van met ze te praten, of ze het voordeel van de twijfel te geven, worden ze in de coulissen al afgemaakt en hebben nul kans zichzelf eerlijk te verdedigen. Want nadat er een compilatiefilmpje was te zien van hun wandaden en de intellectuele presentator liet zien dat hij zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid nam door het af te keuren, was de tijd om, en moest er snel door naar het volgende item. Ergo, die jongens hebben alleen maar tijd gehad om de negatieve dingen te verdedigen en zijn helaas niet eloquent genoeg om het goed te verwoorden. En hup, daar is het stigma waar ze nooit meer vanaf komen. Vanaf nu noemen we het ‘tuig van de richel’ en scharen daar voor het gemak maar meteen de hele groep onder.

Intussen heeft een van die jongens een vlog met 400.000 fans. 400.000 stuks 'tuig', én potentieel bioscooppubliek dat we de zaal niet in krijgen. En dat komt echt niet alleen maar door Popcorn Time of Youtube, aangezien onderzoek afgelopen dinsdag liet zien dat er een positieve relatie bestaat tussen thuis (illegaal) films kijken en bioscoopbezoek. Het komt vooral omdat ze zo van ons vervreemd zijn dat wij geen feeling meer met ze hebben. Vroeger had je nog wel een connectie met een eerdere generatie en lagen de verschillen in de details. Zo moest mijn vader altijd lachen als ik iets 'vet' vond wat ik een maand daarvoor nog 'cool' vond. Tegenwoordig gaat alles zo snel dat we ook sneller van de jongere generatie afdrijven.

Natuurlijk, ik vind het ook kut om in een zaal te zitten met jongeren die hun telefoon opnemen en hardop gesprekken zitten te voeren. Maar ik vind het net zo kut om in een zaal te zitten met elitepubliek dat elk klassiek stuk in een film hardop meeneuriet om te laten zien hoe onderlegd ze zijn. Gek genoeg wordt dat getolereerd, maar spreken we schande van het ontbreken van fatsoen bij luidruchtige jongeren.

Wij van eerdere generaties veroordelen jongeren liever dan ze te begrijpen. We vergroten de negatieve verhalen in de pers om ons gelijk te onderschrijven. Omdat we het diep van binnen ook niet weten, maar dit eigenlijk wel een gemakkelijke, breed gedragen oplossing is.

Ik heb de oplossing ook niet voorhanden, maar ik weet wel dat we er niet komen door een hele groep weg te zetten als tuig.