Column: Thomas Fransman Top 10 / 2017

Sinds ik fervent films kijk, maak ik aan het eind van het jaar een top 10. Ik ben niet zo’n muziekman en lees te weinig; film is eigenlijk de enige kunstvorm waarvoor ik een (representatief) jaarlijstje kan maken. Het blijft jammer; muziekliefhebbers hebben iets groots als de top 2000, wij filmliefhebbers moeten het doen met ouwehoeren op social media. Maar daardoor niet minder leuk!

Het maken van die lijstjes gebeurt sinds jaar en dag op de analoge manier; de Volkskrant kopen (ouderwets!) en openslaan op de pagina waar alle films van het jaar opgelijnd staan. Dan vinkjes zetten bij de films die mij bij zijn gebleven dat jaar. Zo kom je meestal op zo'n dertig titels; de eerste schifting. Daarna is het nog wel te doen om naar vijftien te zakken, maar dan begint de dagenlange worsteling om tot het eindresultaat te komen.

En als je klaar denkt te zijn, zie je op Facebook titels voorbij komen die je over het hoofd had gezien...

Het was mijn eerste jaar als programmeur dus ik zag meer films dan voorgaande jaren, voornamelijk door festivalbezoek. Meer zien maakt minimaliseren tot tien moeilijker. Zeker in een jaar met heel veel goede titels. Er waren echter voor mij weinig meesterwerken, dus de top 5 was gemakkelijk. Daarna werd het een focus op details en kwamen wel vijftien titels in aanmerking voor die laatste vijf plekken. Maar ik heb het bij een top 10 gehouden, zonder reservelijst. Ik vermeld wel graag de twee beste titels die ik dit jaar zag, die helaas pas net over de drempel van 2018 uitkomen: You Were Never Really Here en Three Billboards outside Ebbing, Missouri. Anders moet ik daar weer een jaar mee wachten.

Iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar. Laten we hopen dat het volgend jaar weer zo lastig wordt om een top 10 te maken. Lees hieronder mijn top 10.

10. I Am Not Your Negro
Omvergeblazen door de kracht van deze film om een (nog altijd pijnlijke) boodschap over te brengen.
9. Quality Time
Uiteraard moet er een Nederlandse film in, maar hier hoefde ik geen moeite voor te doen. Gedurfd experimenteel, boeiend en erg grappig.
8. Blade Runner 2049
De film die er het mooist uit zag en het beste klonk. Heerlijk audiovisueel geweld, helaas te lang (saai) om hoger te eindigen.
7. Dunkirk
Tikkie zoetsappig voor Nolan, maar geweldig project. Geef deze man tot in de eeuwigheid honderden miljoenen om zijn arthousefilms te maken.
6. Paddington 2
Weliswaar een kinderfilm, maar ik kan hem elke volwassene aanraden. Met zoveel liefde gemaakt, grappig, ontroerend. Een verademing in deze tijden van product placement. Hier ook een eervolle vermelding voor Dikkertje Dap, min of meer de Nederlandse equivalent.
5. mother!
Je kunt er van alles van vinden, maar ik heb over geen film zoveel nagepraat en -gelezen dit jaar. Dan moet ie in de top 10. Zelfs op 5 omdat het pure cinema is.
4. Visages Villages
Er spreekt zoveel liefde uit deze film. Ode aan een land, de Into the Wild van Frankrijk.
3. Loveless
De definitie van hoe een stevige arthousefilm moet zijn. Zvyagintsev is hard op weg Europa’s grootste, nog levende regisseur te worden.
2. Raw
Anderhalf uur met open mond gekeken. Choquerend, perfecte begeleidende muziek én een broeierig coming-of-age verhaal. Dat voor een debuterend regisseur van 36, onwijs knap.
1. Manchester by the Sea
De film die veruit de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Als ik aan de scène denk waarin Casey Affleck een wapen wil pakken om er een eind aan te maken ('please'), met die prachtige muziek eronder, krijg ik nog steeds kippenvel. Een klein, persoonlijk verhaal op grootse manier gebracht. En zo goed geacteerd. Wat een film.