Column Thomas Fransman: Patser

Ik wilde een lovend stukje over Patser schrijven. Totdat er vorig weekend patsers in mijn buurt actief waren. Toen voelde het wrang om zo lyrisch te zijn over deze film.

Ik wilde schrijven hoeveel indruk Patser op mij heeft gemaakt. Hoe origineel en ingenieus het script is, hoe daarmee het genre gangsterfilm niet alleen flink opgefrist wordt, maar hoe ze het ook nog eens dichtbij huis houden en herkenbaar maken, hoe ze alle visuele snufjes van nu uit de kasten halen (Tetris met containers!), hoe nooit beter in beeld is gebracht hoe coke versneden wordt, hoe goed ze hun publiek kennen, maar ook een bredere doelgroep aanspreken, hoe ze daarmee het vaak belegen Hollywood overtroeven (ook nog eens met veel minder budget), hoe goed ze de film verkopen in heerlijke tv-items, en hoe de film daardoor terecht nu volle zalen trekt.

Maar toen gingen ze, voor de zoveelste keer, schieten in mijn wijk. Jongens met bivakmutsen die een buurthuis, waar jonge kinderen aan het koken waren, inlopen en een automatisch geweer leegschieten. Bedoeld als afrekening, maar het doelwit leeft nog. Terwijl een onschuldige jongen van zeventien dood is. Het gevolg van een bendeoorlog tussen jongens, die te jong zijn om gericht te kunnen schieten. Patsers in real life, bij mij om de hoek. Dan komt zo’n film wel even dichtbij.

Toch is deze film belangrijk, ondanks dat het geweld en het gangsterleven verheerlijkt, omdat het ook een goed verhaal vertelt. En omdat het wordt verteld door jongens die in buurten als de mijne opgegroeid zijn. Niet voor niets prijkt er op de opening credits: 'min of meer gebaseerd op waargebeurde shit'. De film laat zien hoe gemakkelijk het mis kan gaan en benadrukt dat het geen pure fictie is.

Dus ga Patser vooral kijken. Niet alleen omdat het een heerlijke film is, of omdat het regisseurs zijn die je moet volgen, maar ook omdat de film uit het leven gegrepen is (in ieder geval voor mij).

Still Patser, distributie Dutch FilmWorks.