Column Thomas Fransman: Nolan > Spielberg

Ik zag Dunkirk en was onder de indruk, dus ik wilde erover schrijven. Aangezien het de afgelopen week voornamelijk ging over de beeldformaten, wil ik het nu over de film hebben. Toch blijkt het moeilijk om de formaten compleet te negeren.

Tweeënhalf jaar geleden is het alweer, dat ik met drie filmgekken het vliegtuig pakte naar Londen om daar Interstellar te zien op 70mm IMAX op een doek van zesentwintig bij twintig meter. Gewoon even een dagretour Londen nemen om een film te zien, en we mochten zelfs een kijkje nemen in de cabine! Een grotere filmgeek heb ik mij nooit gevoeld.

Helaas vond ik Interstellar een van de mindere Nolans, maar de ervaring van 70mm IMAX op een immens scherm was er wel eentje. Het had meer weg van een achtbaanrit dan van een bioscoopervaring. Vroeger ging ik als brugklasser naar het Omniversum in Den Haag om een gare natuurfilm te zien. Overal waar je keek was iets te zien. Zo voelde ik mij in de BFI-zaal ook, maar dit keer keek je ook nog eens naar kwaliteit.

O, wat zou ik nu hetzelfde willen doen met Dunkirk. Wat zou het heerlijk zijn om in een stad te wonen waar je elke 70mm IMAX-film zou kunnen zien. Dus de film zoals de regisseur hem echt heeft bedoeld en waarbij je dus niet 40% van het beeld hoeft te missen. Maar ik zou het over de film hebben…

Dunkirk is film in de puurste zin van het woord; een beeldende ervaring. Je voelt mee, je zit erin. Virtual reality zonder bril, zoals Nolan het zelf al zei. Je hebt het gevoel alsof je gedropt bent in het midden van een veel langere film. Of beter nog, het lijkt alsof je kijkt naar de laatste afleveringen van een serie. Je hebt geen voorkennis, het verhaal wordt niet ingeleid. Bam, meteen midden in de actie. Daarmee vernieuwt Nolan, en maakt hij een film die tegelijk tijdloos is, maar ook heel erg van deze tijd. Technisch inventief en perfect (die vliegscènes!). Tel daar een ingenieus script bij op en je hebt een van de must-sees van dit jaar. Sowieso laat hij Spielberg en zijn grof overschatte Saving Private Ryan (met uitzondering van de openingsscène) ver achter zich.

Helaas zijn een paar scènes te zoet, vermoedelijk onder druk van de studio, want ze zijn atypisch voor hem. Dat maakt het geen meesterwerk, maar het is toch een verdomd goede film, uniek in zijn soort. Een WOII-film waarbij je geen Duitser in beeld ziet, hoe tof is dat?!

Tot slot nog één ding over formaten: ga hem op het grootste doek bij jou in de buurt kijken. Of doe eens gek en vlieg naar Londen.

Dunkirk

Bewaren