Column Thomas Fransman: Lijstje

Een content intro tekst. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipis cin elit. Nunc purus libero, interdum sed blandit acp retium facilisis turpis. Donec dictum neque veloran tristique egestas nulla mollis dui lorem dolor.

2016 was een bewogen jaar: aanslagen, politieke verschuivingen, groeiende onzekerheid en grootheden die overleden. Maar gelukkig was er ook veel moois, waaronder heel veel goede films.

2016 was een goed filmjaar. Niet alleen qua bezoek, ook wat betreft kwaliteit. Ik heb ze helaas niet allemaal kunnen zien, maar wel zoveel dat ik het erg moeilijk vond om uit te vinden welke mijn tien besten waren. Ik heb toch poging gewaagd. Mocht je willen discussiëren; ik zie je op de nieuwjaarsreceptie.

10. MA VIE DE COURGETTE
Animatiefilm waarbij een moeilijk en zwaar onderwerp op een aandoenlijke en voor kinderen zeer toegankelijke manier wordt verteld.

9. THE WAILING
Niet echt mijn genre, maar wel een perfecte genrefilm. Tweeënhalf uur op het puntje van mijn stoel gezeten.

8. TONIO
Ik kan mij geen betere Nederlandse speelfilm van de afgelopen vijf (tien?) jaar herinneren. Zo’n kwalitatieve, volwassen film met perfect acteerwerk.

7. HELL OR HIGH WATER
Lekkere, tijdloze bankovervalfilm met prachtige beelden, maar tegelijk maatschappijkritiek tussen de regels door. En ik krijg nooit genoeg van Jeff Bridges.

6. FUOCOAMMARE
Een beter portret van de vluchtelingencrisis kan bijna niet gemaakt worden; menselijk, subtiel, alledaags, maar tegelijk keihard en confronterend.

5. THE REVENANT
De scène waarbij je vanuit de lucht een grote sneeuwvlakte ziet, en langzaam inzoomt op Leo die aan zijn helse tocht bezig is, staat mij nog steeds bij, terwijl het toch alweer bijna een jaar geleden is dat ik die zag.
Bovendien moet er elk jaar een indie blockbuster in en deze film vulde perfect het gat van het ontbreken van een Christopher Nolan. Volgend jaar ga ik er vanuit dat hij er gewoon weer in staat met Dunkirk.

4. THE RED TURTLE
Het zal meegespeeld hebben dat ik deze film voor het eerst zag in intieme kring in Parijs, waar ik tegelijk het voorrecht had om Michael Dudok de Wit te ontmoeten; een van de meest aimabele makers waarmee ik ooit gewerkt heb. Je ziet zo duidelijk terug waarom de film zoveel liefde uitstraalt. Bovendien proef je de energie en tijd die erin is gestopt. Eigenlijk zijn er geen woorden voor om te beschrijven hoe ontroerend ik het vond. Wat goed past bij de film, die zelf ook geen woorden nodig heeft om zo te ontroeren.

3. TONI ERDMANN
Puur vakmanschap van Maren Ade. Het is zo moeilijk om te balanceren op de dunne lijn tussen grappig en pijnlijk, maar zij doet het perfect en schiet eigenlijk nooit uit de bocht. Ze laat het volledig aan de kijker of die huilt of lacht en dat is heel knap.
Plus, de prijs voor beste rol gaat voor mij naar Sandra Hüller.

2. LA LA LAND
Betoverende film. Ode aan vele kunstvormen en tegelijk een reis door de afgelopen decennia, wat het met recht tijdloos maakt. Voor mij de best gemaakte film van het jaar, zo goed gedaan! Dat je al ontroert raakt bij een enkel oogcontact tussen Ryan en Emma...
Ik had er nog drie uur naar kunnen kijken en was oprecht teleurgesteld toen ie afgelopen was. Dan doe je iets goed.

1. DE KINDEREN VAN JUF KIET
Een veelgelezen commentaar bij La La Land was: 'juist in deze donkere tijd is deze film belangrijk'. Dat vind ik van Juf Kiet. Deze film zou verplichte kost moeten zijn. Iedereen desnoods door de strot geduwd moeten worden. Om te laten zien hoe de situatie is en, vooral, hoe het kan. Hoe je met liefde en aandacht mensen een toekomst kunt geven. Als iedereen dit ziet, kan ik mij niet voorstellen dat er daarna nog steeds zo’n breed gedragen negatief beeld is over de vluchtelingenkwestie.
Hoe kun je überhaupt een kind iets ontzeggen? Zo kwetsbaar, zo vormbaar, zo beïnvloedbaar. En dat wordt in de film prachtig getoond. Je gaat van de kinderen houden, ook al vertonen ze niet altijd het meest gewenste gedrag. Je voelt met ze mee; de vreselijke tocht die ze moeten hebben doorstaan. Hun jonge leven nu al zo besmet met haat, terreur, geweld. Terwijl ze juist in een liefdevolle, warme, geborgen omgeving op zouden moeten groeien. Wij in onze luxe verzorgingsstaat zijn nu in staat om ze dat te geven. Is dat niet de grootste plicht die je als burger hebt? Is dat niet het mooiste dat je kunt geven; een kwetsbaar kind een kans op een kleurrijke toekomst?
En toch zijn er zoveel mensen die bang zijn voor ze, ze liever niet te dicht zien komen bij hun veilige wereldje, zelfs de straat op gaan om te protesteren tegen hun komst. En is er één man die, uit machtswellust, olie op het vuur gooit, over de ruggen van al deze mensen, van deze kwetsbare kinderen. Ik kan daar zo boos om worden.
Ik heb een idee: zet een videoscherm in de stemhokjes en laat iedereen die op de PVV wil stemmen de scène zien met de spiegel, waarbij de kinderen naar zichzelf moeten kijken. Ik ben ervan overtuigd dat die nepblonde clown dan nog niet eens de helft van de momenteel gepeilde zetels haalt. Niet nul, want haat blijft er helaas altijd. Maar we kunnen er zelf voor zorgen dat de liefde overwint. Door, onder andere, nog veel meer van dit soort films te maken.

Ik wens jullie allen een goede jaarwisseling en een (vooral) liefdevol 2017.