Column Thomas Fransman: Commerciële jongen

‘Commerciële jongen’: zo werd ik regelmatig genoemd in de maanden na mijn overstap van Entertainment One naar Lumiere. Het zal de werkwijze zijn geweest die ik tijdens mijn eerste jaren in de branche had aangeleerd waar mijn nieuwe arthouse-relaties aan moesten wennen. Inmiddels, na twee jaar arthouse-distributie, hoor ik het niet zo vaak meer, maar een commerciële kant zal ik altijd houden, al is het maar qua filmkeuze.

‘Commerciële jongen’: zo werd ik regelmatig genoemd in de maanden na mijn overstap van Entertainment One naar Lumiere. Het zal de werkwijze zijn geweest die ik tijdens mijn eerste jaren in de branche had aangeleerd waar mijn nieuwe arthouse-relaties aan moesten wennen. Inmiddels, na twee jaar arthouse-distributie, hoor ik het niet zo vaak meer, maar een commerciële kant zal ik altijd houden, al is het maar qua filmkeuze.

Ik heb het onderscheid tussen arthouse en commercieel altijd lastig gevonden. Want zijn filmtheaters en arthouse-distributeurs niet ook gewoon commerciële ondernemingen? En zijn Hollywood-films ook niet te verdelen in kwalitatief goede en slechte? En zijn er niet heel veel films waar moeilijk een label op te plakken is?
Dit komt überhaupt ter sprake omdat we in Nederland zo’n sterk bioscooplandschap hebben, vooral op filmtheatergebied. In Amerika is dit een non-issue, voor ons is dit een luxeprobleem. En daar kunnen we met z’n allen trots op zijn.
 
Exemplarisch voor het verschil tussen commercieel en arthouse was voor mij de vraag die ik in het begin regelmatig kreeg vanuit het arthouse-circuit als ik het over een box-office inschatting in euro’s had:'hoeveel is dat in bezoekers?'
Het automatisme van een inschatting in euro’s gaat er waarschijnlijk nooit meer uit, maar ik moet bekennen dat ik mijn weddenschappen over arthouse-films tegenwoordig afspreek in bezoekers. Misschien verlies ik ze daardoor steeds vaker..…
 
In mijn vrije tijd kies ik trouwens net zo vaak voor commercieel als voor arthouse. Mocht iemand al naar mijn voorkeur vragen, noem ik mezelf altijd maar gewoon liefhebber, los van labels als arthouse of commercieel. Zolang het maar goed gemaakt is. Ik kan net zo genieten van de zoveelste Fast & Furious als van Neon Bull (goede film! /niet te verwarren met The Neon Demon trouwens, iets wat de operateur in EYE afgelopen vrijdag wel deed waardoor ik bijna voor de tweede keer die film ging zien).
 
Maar het meest interessante genre vind ik de mix tussen arthouse/kwalitatief/indie (hoe je het wilt noemen) en commercieel/blockbuster/Hollywood. Zo ben ik groot fan van de kwalitatieve blockbusters die Christopher Nolan maakt, maar ook vind ik The Revenant een van de beste films van dit jaar tot nu toe. Wat mij vooral boeit, is hoe verschillende media reageren in hun recensies. Hoe kijkt de 'kwalitatieve' pers naar een goed gemaakte blockbuster? Wat vindt een commerciële krant van de kwalitatieve uitstapjes op een goed werkende formule?
Op dat gebied sprong Suicide Squad in het oog vorige week. Deze superheldenfilm kreeg 1 ster (of moet ik het bal noemen?) in NRC Handelsblad en een 8.5 op de grote Amerikaanse website ComingSoon. Dus met het water in de mond begaf ik mij afgelopen weekend naar Pathé de Munt om deze film te bekijken.
 
En waar sta ik, na twee uur lang spektakel? Ongeveer in het midden tussen NRC en ComingSoon.
1 ster: Jared Leto (wat een teleurstelling, al kan sowieso nooit iemand Heath Ledger als The Joker overtreffen), het heksengedoe, Joel Kinnaman (kan ik ook 0 sterren geven?), 3D en het sentimentele gedoe.
8.5: Margot Robbie (wat een verademing; haar rol dan, echt), de muziek (dat vind ik zelfs een 9.5, elke keer raak) en de heerlijke rollercoaster ride bij vlagen.
Het is, ondanks een paar juichmomenten, dus helaas niet de kwalitatieve blockbuster waar ik op had gehoopt. Dan maar een jaar wachten op de nieuwe Guardians of the Galaxy en op Christopher Nolan. Suicide Squad is in ieder geval een onvervalste zomerhit, en dat is altijd goed.