Column Thomas Fransman: Cold War

Het is bijna zover. We hebben er lang op moeten wachten, maar over een paar weken komt de beste film van het jaar uit. Dat is voor mij dit jaar Cold War. Deze Poolse film is in alle opzichten een plaatje. Er is dit jaar geen film uitgekomen met zoveel schoonheid.

Het is bijna zover. We hebben er lang op moeten wachten, maar over een paar weken komt de beste film van het jaar uit. Dat is voor mij dit jaar Cold War. Deze Poolse film is in alle opzichten een plaatje. Er is dit jaar geen film uitgekomen met zoveel schoonheid.

Als we officieel gaan doen wordt het trouwens nog spannend tussen Cold War en You Were Never Really Here. Maar die film kwam begin januari uit en die zag ik al in 2017; laten we die voor het gemak nu even niet meetellen. Het wordt nog lastig in de officiële jaarlijstjes, maar dat probleem bewaren we voor een grijze zondag in december.

Op het festival van Cannes zag ik Cold War voor het eerst. Op de allerlaatste dag nog wel, na van iedereen al lovende woorden te hebben gehoord. Kon dus alleen maar tegenvallen. Dat deed ie allerminst. Je bent toch aan het werk, dus bij het begin van de eind credits haastte ik mij op weg naar weer een rij. Maar eenmaal in die rij kwam de film binnen. Tranen met tuiten door de indruk die zoveel schoonheid op mij achterliet.

Een maand geleden besloot ik hem nog eens te bekijken. Omdat ik zin had om hem weer te zien, om hem aan mijn vriendin te laten zien en om te kijken of hij weer net zo hard binnen zou komen. Tijdens de film genoot ik van elke scène, maar was er weinig emotie. De laatste vijf minuten was het echter toch weer raak.

Dat doet Cold War met je; het bouwt met een aaneenschakeling van verbluffende scènes, zonder een seconde film te veel, een hartverscheurend en meesterlijk liefdesverhaal op. Een tragiek die je pas echt raakt in de laatste minuten van de film, en dan vooral met de laatste woorden (wees niet bang, dit is geen spoiler): 'Kom mee naar de andere kant, het uitzicht is daar beter.' Ik krijg nu nog een brok in m’n keel als ik daaraan denk.

Een meesterwerk, gaat dat zien vanaf 6 december! Of eerder, aangezien alles tegenwoordig al weken in voorpremière draait.