Column Thomas Fransman: Cannes

Het zit erop. Kapot maar voldaan schrijf ik deze column in het vliegtuig op weg naar huis. Bij wijze van verslag na mijn eerste keer als programmeur.

Het zit erop. Kapot maar voldaan schrijf ik deze column in het vliegtuig op weg naar huis. Bij wijze van verslag na mijn eerste keer als programmeur.

Ik denk dat veel mensen het herkennen: het nijdige 'veel plezier' als je naar het vliegveld vertrekt. Alsof we op vakantie gaan. Thuis denken ze ook dat het een soort vakantietripje is omdat ik er zo enthousiast over ben. Begrijp mij niet verkeerd; het is fantastisch, maar ook heel hard werken.

Ik keek vijf films per dag en om daartoe te komen, ren je de hele dag van hot naar her; onderweg broodjes halen en eten, massa's mensen ontwijken, verslagjes schrijven - omdat je anders aan het eind niet meer weet wat wat is - en napraten met collegaprogrammeurs.

Lopen-rij-film-lopen-eten, en dat riedeltje vijf keer per dag, in de hitte. Na meestal een nacht van zes uur, want er moet wel gegeten, gedronken en gefeest worden. Blijf dan maar eens wakker tijdens een Slowaaks midlifecrisisdrama. Dat lukte mij opvallend goed eigenlijk; in ieder geval een stuk beter dan mijn buren. Negen van de tien keer als je opzij keek, lag er iemand te pitten. Sommigen slapen volgens mij meer in de zaal dan in bed.

Qua films was het genieten. De eerste berichten over de kwaliteit waren niet juichend, maar ik vond het niveau hoog. Tussen de zesentwintig films die ik heb gezien, zaten maar twee onvoldoendes. De uitschieters bleven weliswaar lang uit (voor mij althans), maar ze kwamen de laatste dagen wel degelijk met You Were Never Really Here (absolute favoriet) en Directions. Loveless maakte mijn top drie compleet. De Gouden Palm is Östlund (en Lumière) gegund; die man verdient het voor zijn unieke, originele, ontregelende stijl van filmmaken.

Maar het leukst was het om de hele week Nederlanders tegen het lijf te lopen (daaruit bleek ook al dat het geen vakantie was, want dan vind ik het helemaal niet leuk om landgenoten tegen te komen).

Ik zeg vaker hoe bijzonder ik ons wereldje vind, maar juist op zo’n festival komt het tot uiting. Constant kom je leuke mensen in de rij of op straat tegen. Even kort gesprekje over hoe het gaat. Eten, drinken, lachen samen. Maar vooral ouwehoeren over wat ons allen bindt: films.

De terugvlucht ging ook nog eens heel soepel (in tegenstelling tot anderen) en dan net na de landing zien dat Dumoulin de Giro wint. Wat een einde van een mooie week.