Column Thomas Fransman: Cannes = Kunst

Het zit er weer op. Nog steeds moe, een week later, maar zeer voldaan. Fijn weer, leuke mensen en goede films. Het aantal vijfsterrenfilms (mag dat nog?) vond ik lager dan vorig jaar, maar er was zoveel moois te zien. Het blijft toch hét podium voor de jaarlijkse oogst aan arthouse-topfilms. Met voor mij een duidelijke favoriet: Cold War.

Het zit er weer op. Nog steeds moe, een week later, maar zeer voldaan. Fijn weer, leuke mensen en goede films. Het aantal vijfsterrenfilms (mag dat nog?) vond ik lager dan vorig jaar, maar er was zoveel moois te zien. Het blijft toch hét podium voor de jaarlijkse oogst aan arthouse-topfilms. Met voor mij een duidelijke favoriet: Cold War.

Een keer per jaar komt er een film voorbij die je van je sokken blaast, zelfs (of juist) als je een week lang vijf films per dag kijkt. Cold War lost de oogst in voor dit jaar, precies een jaar nadat You Were Never Really Here dat deed in Cannes vorig jaar.

Dit Poolse meesterwerk heeft alles in zich dat ik verlang van een film: prachtig liefdesverhaal, elk shot is een plaatje, subtiel scenario, mooie muziek en een perfect einde. De film duurt maar 84 minuten, maar het is zo rijk dat je uit elke minuut vijf minuten kunt halen en je na afloop het idee hebt dat je naar een liefdeskroniek van drie uur hebt gekeken, zonder je een moment verveeld te hebben.

Het was de eerste en enige keer dat ik kippenvel had na een film, en het was op de laatste dag van het festival. Op zo’n dag is het schema nog strakker dan anders, dus we werden abrupt de zaal uitgeveegd en ik zat nog midden in mijn verwerking. Ik moest direct weer aansluiten in de rij voor dezelfde zaal, en op dat moment kwam de film echt binnen. Het zal voor een groot deel te maken hebben gehad met de vermoeidheid, maar ik was compleet uit het veld geslagen en stond te janken in de rij. Omver geblazen door de schoonheid van dit kunstwerk. Ga Cold War zien wanneer je kunt, en ik hoop dat je achteraf de tijd krijgt om na te genieten.

Tot slot; er was een geluid (vooral vanuit journalisten) dat er dit jaar minder sterren aanwezig waren, en dat dat slecht zou zijn voor (de toekomst van) het festival. Onzin. Ik snap dat sommigen van hen het vervelend vinden dat ze geen selfies meer kunnen maken, maar Cannes moet gaan om kwaliteitsfilms, niet om tanks die over de Croisette ronken. Leuk dat de nieuwe Star Wars-film zijn premièrefeest hier viert met groots vuurwerk, maar laat dat bijzaak zijn. Dat kan overal.

Cannes, met onbetwist de grootste markt en de grootste arthouseprijs van de wereld, kan echt wel zonder dit Hollywood-deel. Een grootmeester als Kore-eda zal altijd naar Cannes afreizen en interviews geven om zijn film te promoten. Laat het daarom gaan, en niet om John Travolta die de verjaardag van Grease viert met een exorbitant feest. Dan hoeven we ons meteen niet meer te schamen voor die uitbundigheid (en daarmee vaak gepaarde metoo-praktijken). Cannes moet over kunst gaan, niet over entertainment.