Column Thomas Fransman: 15 maart

Het gaat hartstikke goed met Nederland, maar toch scoren de partijen die het meest zeiken het hoogst. Hoe komt het toch dat we zo ontevreden zijn?

Het gaat hartstikke goed met Nederland, maar toch scoren de partijen die het meest zeiken het hoogst. Hoe komt het toch dat we zo ontevreden zijn?

Bij de start van de verkiezingscampagne koos DWDD ervoor om Barbara Baarsma te laten vertellen hoe goed het gaat met Nederland. Een indrukwekkend betoog dat veel minder aandacht kreeg dan de touwtje-uit-de-brievenbus-speech van Jan Terlouw, maar veel beter de vinger op de zere plek wist te leggen. Met talloze voorbeelden schetste ze namelijk hoe hoog Nederland scoort in verschillende lijstjes aangaande geluk en welvaart. Maar toch weten we het voor elkaar te krijgen om altijd maar te klagen en zelfs politieke partijen die inspelen op deze onvrede de grootste stem te geven. Waarom toch?

Ik hoorde vandaag een bericht dat in India jaarlijks meer dan een miljoen mensen sterven omdat ze teveel rook inademen van de houten vuurtjes waar ze op koken. Houten vuurtjes, in 2017, in een van de snelst groeiende economieën van de wereld. En wij maar zaniken over een eigen risico. Waarover ik hoorde dat na het afgelopen Carré-debat de grootste vraag op Google was: 'wat is eigen risico?'
We weten niet eens waar we over zeuren, maar toch doen we het.

Het aandeel ouderen dat leeft in armoede is bij ons het laagst ter wereld, maar toch weet een joker als Henk Krol zoveel ouderen op te stoken dat ie op vijf zetels staat in de peilingen.
Ik kan hier echt niet bij. Ze hebben het in de debatten steeds over de Nederlandse identiteit, en dan komen partijen, zelfs het CDA, met populistische standpunten waarin ze maar al te graag benadrukken dat (islamitische) immigranten onze identiteit hebben veranderd, en dat we de typisch Nederlandse normen en waarden verkwanselen. Rot toch op!
Weet je wat onze identiteit bepaalt, waar we de beste ter wereld in zijn? Zeiken!

Misschien hebben we het al te lang te goed en kunnen we dingen niet meer in perspectief zien. Dat we als 134e land qua oppervlakte de 18e grootste economie ter wereld hebben bijvoorbeeld, de beste zorg in Europa, en de gelukkigste kinderen ter wereld.
Ja, het kan altijd beter, en misschien heb ik gemakkelijk praten, maar de cijfers liegen niet. Deze feiten vertellen een veel mooier verhaal dan de onvrede die verschillende politici ons door de strot willen duwen.

Dit is geen stemadvies, want iedereen moet stemmen wat ie wil. Misschien ben ik het er niet mee eens, maar dat is het mooie van een democratie. Wij kunnen discussiëren over waar we op stemmen, waar je in andere landen wordt vastgezet als je anders denkt, of zelfs wordt opgehangen om je geaardheid of afkomst.
Dit is wel een advies om te gaan stemmen. Mocht je twijfelen, bedenk dan dat er vele landen in de wereld zijn waarin burgers dit voorrecht niet hebben. En dat jongeren boven de achttien jaar geen stem uit mogen brengen. Ook al heb je geen vertrouwen in de politiek, met een stem kun je invloed uitoefenen. Hoe fijn is dat? Ik weet in ieder geval zeker dat ik op 15 maart even een gelukzalig moment zal hebben, hoe versnipperd dit land ook is.
Maar dit is vooral een advies om onvrede niet de drijfveer te laten zijn bij de stem die je uitbrengt. Gebeurt dat wel, dan krijgen we hier onze eigen Trump of Brexit. En dan zullen we echt redenen krijgen om te klagen...