Column Tanja van Rooden: Filmdeformatie

Vorige week mocht ik een week vertoeven in Barcelona voor de jaarlijkse vakbeurs voor de bioscoopsector: CineEurope. Als fotograaf voor de organisatie mocht ik mij vier dagen onderdompelen in de wereld van film. Heerlijk natuurlijk, je hoort mij niet klagen. Toch viel het mij dit jaar zwaar omdat halverwege de week mijn filmdeformatie mij ernstige parten begon te spelen.

film·de·for·ma·tie
[(on)gunstige psychische, sociale enz. vorming, veroorzaakt door filmconsumptie]

Tanja van Rooden (foto: Jeroen Huijsdens)

Vorige week mocht ik een week vertoeven in Barcelona voor de jaarlijkse vakbeurs voor de bioscoopsector: CineEurope. Als fotograaf voor de organisatie mocht ik mij vier dagen onderdompelen in de wereld van film. Heerlijk natuurlijk, je hoort mij niet klagen. Toch viel het mij dit jaar zwaar omdat halverwege de week mijn filmdeformatie mij ernstige parten begon te spelen. Na alle films vol geweld en vernietiging verwacht je zo ongeveer om iedere hoek of achter elke deur de grootste verschrikkingen. Stel je niet aan! hoor ik u nu denken. Maar ik ben een vormgever hè: een beelddenker! Ik visualiseer alles in levensechte plaatjes!

Wanneer ik dus na een dag vol studiopresentaties terug wandel naar mijn hotelkamer en door een lege lobby richting de liften loop, op het liftknopje druk en in mijn eentje sta te wachten op een lift die niet snel komt, dan slaat het toe. Genadeloos! Waarom komt de lift niet? Waarom is het hier zo stil? Is The Purge nu echt begonnen? Ben ik beland in een online game? Zitten er soms geesten in de liftschacht?? En als dan, na lang wachten, de lift zegt dat hij er bijna is (-ping!-), dan…in die luttele seconden voordat die liftdeur daadwerkelijk opengaat… man, je wilt niet weten wat er dan in mijn gedachten allemaal uit die lift komt zetten. Apen, aliens, mummies, moordenaars, monsters, geesten, terroristen, noem maar op…alle registers open!

Maar dan floept gelukkig Dory opeens door mijn hoofd waardoor mijn angst wordt afgeleid en ik het niet op een rennen zet zodra de liftdeuren echt opengaan. Natuurlijk is de lift is gewoon leeg. Dat snapt u ook wel. Geplaagd door een licht ‘Dory-syndroom’ weet ik even niet meer op welke verdieping ik zit. Oja...acht! Daar gaan we. Relax Tan, niets aan de hand. Je bent in een hotel om een beurs bij te wonen voor bioscopen, gewoon in de echte wereld zonder filmische idioten, dwazen en gestoorde gekken. Doe nou maar rustig!

Op de hotelkamer kleed ik mij even om en check snel even het laatste nieuws: Man met wapen in Duitse bioscoop. En…baf! Dat is ‘ie dan, de echte wereld waarin wij leven. Een wereld waarin veel van de bizarre dreigingen, die jarenlang voor ons vermaak zijn verfilmd op het witte doek, onderdeel zijn geworden van ons leven. Hoe bedoel je filmdeformatie! Dan ga je als mens ook anders naar film kijken toch? Want wat als ook maar een fractie van al het geweld en de immense rottigheid die we tijdens CineEurope gezien hebben binnen tig jaar echt gebeuren? Wat dan? Daar moet je toch niet aan denken?! Maar laten we het alstublieft optimistisch benaderen en ervan uitgaan dat filmdeformatie ook de andere kant op werkt en we tevens positief psychisch en sociaal gevormd worden door films!

Dan kunnen we blijven geloven dat de helden van onze echte wereld, geholpen door gewone mensen als u en ik, er uiteindelijk altijd voor zullen zorgen dat het, net als in de film, allemaal goed komt. En kan de filmwereld, net als het potje pindakaas in The Sausage Party, uit de grond van hun hart roepen: ‘I’m gonna fix you. I’m gonna fix this!’.

Scene uit The Sausage Party (Universal Pictures International Netherlands)