A-Film vraagt surseance van betaling aan

Een content intro tekst. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipis cin elit. Nunc purus libero, interdum sed blandit acp retium facilisis turpis. Donec dictum neque veloran tristique egestas nulla mollis dui lorem dolor.

Het einde van de roemruchte verdeler lijkt in zicht: een grote klap voor de Nederlandse filmdistributie. Een terugblik.

Insiders hielden er al enige tijd rekening mee: A-Film kan niet langer zijn financiële verplichtingen nakomen. Het zou het einde betekenen van een onafhankelijk distributeur die vijftien jaar lang jarenlang absoluut topproduct in de Nederlandse bioscopen heeft gebracht. The Pianist, Magnolia, Million Dollar Baby, Lost in Translation, Hable Con Ella, Zwartboek, Dogville, Mulholland Drive, Brokeback Mountain, Matchpoint, Zero Dark Thirty: de lijst klassiekers is schier eindeloos.

A-film ontstond in 1999 toen filmproducent San Fu Maltha samen met Pim Hermeling A-Film begon, waarbij de A stond voor Amsterdam. De distributeur had vroeg de wind mee: Costa! (2001) was een van de allereerste hits (Platina-status) en luidde een reeks Nederlandse successen in voor A-Film. Een enorme scoop was datzelfde jaar het verwerven van de Benelux-distributierechten van de Lord of the Rings-trilogie. Waar andere onafhankelijke distributeurs als RCV nog huiverig waren voor het kostbare avontuur van Peter Jackson ging A-Film met hem mee het diepe in.

Mede door het succes van die drie films en hun aanzienlijke dvd-opbrengsten kon A-Film grote onafhankelijke titels kopen. De geschiedenis zal moeten uitwijzen of de distributeur vanaf dat moment boven zijn stand is gaan leven, feit is dat A-Film een enorm pakket aan activiteiten ontwikkelde. Vijftig uitgebrachte films per jaar was niet ongewoon. Er werden meerdere sublabels opgericht als Total Film, Bright Angel en One More Film die zich speciaal richtten op niches als de artistieke documentaire en de opkomende Aziatische markt. Maar dure films als Oldboy en Internal Affairs kenden hier slechts een fractie van hun buitenlandse succes.

Package deals bleken vaak kostbare ondernemingen, waarbij de distributeur voor het verkrijgen van één topfilm zich verplichtte meerdere kleinere titels af te nemen van internationale sales agents als Relativity en Focus. Het verklaarde de grote stroom films die door A-Film vaak zonder al te veel publiciteit in de bioscopen werden uitgebracht. Ook had de distributeur soms gewoon pech: Tarantino’s enige flop Grindhouse was een peperdure (dubbele) aanschaf. Op kostbare titels als Oliver Twist, Immortals, Marie Antoinette, Mesrine en Mirror Mirror moest geld bij.   

Toen Wilco Wolfers in 2008 aantrad als managing director trof hij nogal wat financiële skeletten in de kast. A-Film haalde de broekriem aan, bracht het aantal uit te brengen films terug en richtte zich meer op mainstream en Nederlands product. Alles is Liefde, Sonny Boy, De Heineken Ontvoering, Verliefd op Ibiza en  recentelijk Michiel de Ruyter en Bloed, zweet en tranen waren daarop succesvol. Sommige van deze Nederlandse titels waren echter distributiedeals met een laag risico, en daardoor ook met een lager rendement. Deze hits konden dan ook het tij niet keren.  

Zich echt volledig van de schulden ontdoen kon Wolfers niet. In 2013 volgde een samengaan met Benelux Film Distribution, waarna hij het leiderschap moest delen met Sim van Veen en Coen Michielsen. Sinds Wilco Wolfers'  vertrek in 2014 heeft A-Film met saneringen en constructies als crowdfunding voor een grote film als Dark Places gepoogd het hoofd boven water te houden. Dat lijkt niet te zijn gelukt. Volgens Quote was het laatste gedeponeerde jaarverslag 'een financieel bloedbad'.

Mocht A-Film inderdaad omvallen, zal dat naast een tragedie, ook een grote klap voor de Nederlandse distributiewereld zijn. Nog uit te brengen titels waren Sneekweek en Familieweekend.